Zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego
Uzasadnienie strona 3/3

Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W rozpoznawanej sprawie należało podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W nadesłanych do Sądu pismach z dnia 24 i 25 sierpnia 2012 r., stanowiących wniosek o przywrócenie terminu i jego uzupełnienie oraz w kolejnym piśmie z dnia 21 listopada 2012 r. skarżący nie podał żadnej okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd I instancji wystosował do skarżącego szereg pism, wzywając go do podania okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz ich uprawdopodobnienie. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 12 grudnia 2012 r. wskazał, że wcześniej nie był w stanie wnieść skargi z uwagi na pobyt w szpitalu po poważnym zabiegu operacyjnym. Na potwierdzenie swoich twierdzeń nie przedstawił jednakże żadnych dokumentów wskazujących w jakim okresie przebywał w szpitalu po zabiegu operacyjnym. Dopiero do wniesionego zażalenia skarżący dołączył dokumentację medyczną, z której wynika, że skarżący przebywał w szpitalu od dnia 19.03.2012 r. do dnia 5.04.2012 r. oraz od dnia 21.01.2013 r. do dnia 30.01.2013 r.

Pomijając już okoliczność, że ze wskazanych dokumentów nie wynika, żeby skarżący w terminie otwartym do wniesienia skargi (tj. 23.05.2012 r. - 21.06.2012 r.) przebywał w szpitalu, należy zauważyć, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o nowe argumenty (okoliczności), czy też dokumenty, które nieznane były Sądowi I instancji, a które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów, czy przedkładania dokumentów w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślonoby sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10).

W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi należy uznać za zasadne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.

Strona 3/3