Orzeczenia NSA

I SA/Sz 1079/11 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2012-05-09

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Inne orzeczenia o symbolu:
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3 ustawy o finansach publicznych)
Inne orzeczenia z hasłem:
Egzekucyjne postępowanie
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze


Uzasadnienie

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta S., występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu upomnienia nr [...] z dnia 07.12.2009 r., wystawił wobec E. W. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 22.04.2010 r. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w S. pojazdu marki VW nr rej. [...] w okresie od 03.01.2005 r. do 22 01.2008 r. w kwocie [..] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i dwie uchwały Rady Miasta S.: nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r.

Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, został odebrany przez E. W. w dniu 24.05.2010 r.

Pismem z dnia 28.05.2010 r. E. W. - reprezentowana przez adwokata - wniosła zarzut wykonania w całości obowiązku. Dla udowodnienia zarzutu wystąpiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej wraz z okazaniem posiadanych przez nią oryginałów biletów postojowych. Mając na względzie powyższe wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie tego postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutu.

Organ I instancji pismem z dnia 23.09.2010 r. wezwał E. W. do przedłożenia oryginałów biletów postojowych. W odpowiedzi na wezwanie przesłano organowi [...] oryginalnych biletów postojowych, mających opłacać postój w okresie od 27.09.2005 r. do 22.01.2008 r. Na pozostały okres (03.01.2005 r. - 18.08.2005 r.) bilety miały zostać przesłane w terminie późniejszym, co jednak nie nastąpiło.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta S. orzekł o:

1) uznaniu za uzasadnione zarzutów w części dotyczącej postoju w dniu 26.04.2006 r. i umorzeniu postępowania egzekucyjnego w tym zakresie,

2) uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w części dotyczącej pozostałych [...] postojów, wymienionych w upomnieniu nr Up. [...] z dnia 07.12.2009 r. i odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.

Organ egzekucyjny stwierdził bowiem, że po szczegółowej analizie wszystkich przedłożonych przez stronę biletów opłaty postojowej uznał, iż zarzut wykonania w całości obowiązku - poza jednym przypadkiem - jest nieuzasadniony.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, E. W. wniosła zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia w zakresie nieobjętym umorzeniem oraz umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr[....] .

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7, art 8, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez dowolną i pobieżną analizę dowodów zebranych w sprawie, z arbitralnym rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść Zobowiązanej, bez należytego i wszechstronnego wyjaśnienia takiego stanu rzeczy. W uzasadnieniu podniosła, iż organ egzekucyjny nie dokonał precyzyjnej analizy przedstawionych biletów postojowych, nie przeprowadził także należytej analizy przypadków, co do których Zobowiązana nie przedstawiła dowodów uiszczenia opłaty. Stwierdziła też, że w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto arbitralnie, jakoby otrzymała zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu w Strefie, opierając się w tym zakresie jedynie na zapisach dokonywanych na zawiadomieniach.

Uznając, iż organ nie ustosunkował się należycie i przekonująco do dowodów przedstawionych przez Zobowiązaną, wobec czego - jej zdaniem - w przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia ustawowej przesłanki uzasadniającej wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.,

- art. 18 oraz art. 33 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.",

- art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust 1 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.),

- § 7 ust. 1 i 4 oraz § 11 ust. 1 uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Z. Nr 113, poz. 1932), zmienionej uchwałą Nr XXIX/576/04 Rady Miasta S. z dnia 22 listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Z. Nr 99, poz. 2168) -

utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie Kolegium przytaczając brzmienie art. 15 § 1 u.p.e.a. wskazało, że upomnienie nr [...] z dnia 07.12.2009 r. zostało odebrane przez Zobowiązaną w dniu 23.12.2009 r., a odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności został odebrany przez nią w dniu 24.05.2010 r. W ustawowo zakreślonym terminie Zobowiązana wniosła zarzut wykonania w całości obowiązku, następnie zaś - po wezwaniu przez organ l instancji - dosłała [...] biletów, które miały być dowodem opłacenia postoju samochodu marki VW o nr rej [...] w Strefie Płatnego Parkowania na terenie miasta S..

Kolegium zauważyło, że w upomnieniu (poza [...] przedawnionymi zdarzeniami z roku 2004) wykazano łącznie [...] przypadki braku opłacenia postoju w SPP, w okresie od dnia 03.01.2005 r. do dnia 22.01.2008 r., natomiast Zobowiązana przedstawiła bilety wyłącznie na [...] przypadków, tak więc na pozostałe [...] przypadki brak jest w sprawie jakiegokolwiek dowodu pozwalającego na przyjęcie, iż wniesiony przez nią zarzut znajduje uzasadnienie.

Powołując się na orzecznictwo sądowe organ II instancji podkreślił, że wierzyciel ani organ egzekucyjny nie jest zobowiązany, ani nawet uprawniony, do prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub poszukiwania dowodów celem udokumentowania zarzutów skarżącego, bowiem obowiązek ten obciąża zobowiązanego, a nie wierzyciela bądź organ egzekucyjny, gdyż to skarżący zgłaszając dany zarzut zamierza odnieść określony skutek prawny. Tym samym Kolegium uznało, że zawarta w zażaleniu na postanowienie organu I instancji argumentacja zobowiązanej, w myśl której organ nie przeprowadził należytej analizy przypadków, co do których zobowiązana nie przedłożyła dowodów uiszczenia opłaty za parkowanie, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji przeprowadził bowiem analizę sprawy w tym zakresie na podstawie zgromadzonych w aktach zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w SPP i właśnie na ich podstawie uznał, iż brak jest dowodów potwierdzających wniesienie wymaganej prawem opłaty.

Organ odwoławczy przytoczył też brzmienie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i art. 13f ustawy o drogach publicznych oraz wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 1 ww. uchwały Nr Xlll/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania m.in. (pkt 1) poprzez wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju. W myśl natomiast § 7 ust. 3 i 4 tej uchwały, bilety zakreślone nieczytelnie, niejednoznacznie lub nietrwale przekreślone będą traktowane jako nieważne, przy czym bilety muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu w sposób widoczny.

Określone w tych przepisach warunki uiszczenia opłaty muszą być spełnione łącznie, aby można było uznać, że opłata za postój została wniesiona. Wobec tego, iż w czasie kontroli dokonanej przez inspektorów SPP stwierdzono, że za szybą pojazdu Zobowiązanej nie było biletów opłacających postoje objęte tytułem wykonawczym (a więc opłata nie została wniesiona), dlatego wystawione zostały [...] zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu w różnych dniach, miejscach i godzinach. Zawiadomienia te zostały wystawione przez różnych inspektorów, zatem zasadnie organ I instancji uznał, że takie fakty wykluczają ewentualną pomyłkę bądź świadome działanie na niekorzyść Zobowiązanej. Ponadto notatki sporządzone na zawiadomieniach o nieopłaconych postojach świadczą o systematyczności, dokładności i rzetelności przeprowadzonych kontroli. Uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, trudno więc przyjąć, że w okresie od 03.01.2005 r. do 22.01.2008 r. różni inspektorzy SPP wypisali [...] zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu, mimo iż nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy lub widzieli w pojeździe ważny bilet opłacający postój. W czasie kontroli inspektorzy stwierdzili obecność różnych biletów, zawsze nieważnych, także w ogóle niezakreślonych. Żaden z tych stwierdzonych biletów nie został jednak przesłany przez stronę na dowód opłacenia postoju, natomiast przesłano [...] biletów serii G i H oraz Ł, z których żaden w czasie kontroli nie został ujawniony. Z analizy zawiadomień wynika również, że Zobowiązana świadomie wielokrotnie jako bilet opłacający postój w różnych dniach przedkładała ten sam niezakreślony bilet, a nawet po zakreśleniu biletu był on wkładany jako bilet opłacający postój po dacie zakreślenia (bilety: [...] Dokonując oceny uzasadnienia postanowienia organu I instancji, w którym organ odniósł się do [..] przypadków nieopłaconego postoju pojazdu w SPP, oraz porównując treść analizy przeprowadzonej przez ten organ ze zgromadzonym materiałem dowodowym, Kolegium uznało, że analiza ta jest wnikliwa i szczegółowa, podkreślając przy tym, że trafnie organ I instancji wywiódł na podstawie obowiązujących przepisów uchwał Rady Miasta S., iż przesłanki uznania, że opłata za parkowanie pojazdu została wniesiona, w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione - szczególnie wobec braku za szybą pojazdu ważnego biletu opłaty postojowej.

Odnosząc się do zarzutu arbitralnego ustalenia, że E. W. otrzymała zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu w SPP, Kolegium wskazało, iż wkładane za wycieraczkę zawiadomienia o nieopłaconym postoju nie są mandatem karnym, lecz dokumentują jedynie fakt nieuiszczenia opłat, informując równocześnie korzystającego z miejsca postojowego o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, przy czym zawiadomienie obowiązku takiego nie nakłada. Ponadto w ocenie Kolegium w istocie trudno przyjąć, aby Zobowiązana nie otrzymała żadnego ze [...] zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w SPP - byłoby to nie do pogodzenia z wiedzą, doświadczeniem życiowym oraz logicznym i konsekwentnym rozumowaniem i oceną faktów. Zdaniem Kolegium przyjąć więc należy, iż Zobowiązana zawiadomienia te otrzymała, zatem niezwłocznie po ich otrzymaniu miała możliwość wyjaśnienia sprawy w biurze SPP, w szczególności poprzez okazanie biletu opłaty postojowej. Czynności takich Zobowiązana nie podjęła, a aktywność swą w sprawie przejawiła dopiero w piśmie z dnia 30.12.2009 r., czyli po otrzymaniu upomnienia nr [...] Ponadto organ wskazał, że w wyroku z dnia 25.10.2006 r. (sygn. akt II SA/Sz 612/06) WSA w S. stwierdził, iż żaden przepis prawa nie nakazuje doręczenia zawiadomień za potwierdzeniem odbioru.

Kolegium uznało też za zasadne stwierdzenie organu I instancji, że obowiązek wniesienia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa i powinien on być realizowany niezwłocznie po wystąpieniu stanu faktycznego (zaparkowanie pojazdu w strefie, nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego powstaje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Termin do wykonania przez Zobowiązaną obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej upłynął więc najpóźniej w dniu stwierdzenia obecności samochodu w strefie bez dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie (tak też stwierdzono w wyroku NSA z 12.06.2007 r., sygn. akt l OSK 209/07).

Kolegium nie podzieliło też zarzutów zażalenia dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wskazując że organ I instancji dopuścił wszystkie zaoferowane przez Skarżącą dowody w postaci [....] biletów opłaty postojowej i na ich podstawie oraz w zestawieniu z treścią zgromadzonych w materiale dowodowym zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu uznał, iż wniesiony przez Zobowiązaną zarzut wykonania w całości obowiązku nie został należycie dowiedziony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. E. W., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła postanowienie organu odwoławczego w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S. w zakresie kwoty [...] zł, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez dowolną i pobieżną analizę dowodów zebranych w niniejszej sprawie, a w szczególności przez brak rzetelnego przeanalizowania dowodów z przedłożonych przez Skarżącą biletów postojowych oraz oparcie się na niepopartym w materiale dowodowym przypuszczeniu, że bilety te mogły zostać zakreślone dopiero po wypisaniu zawiadomienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewyjaśnienie przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności dowodowi z przesłuchania Skarżącej.

Z ostrożności procesowej zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 7 uchwały Rady Miasta S. nr XIII/269/03 z 01.12.2003 r., polegającą na przyjęciu, że do uiszczenia opłaty za postój pojazdu, oprócz wykupienia, konieczne jest umieszczenie biletu za przednią szybą pojazdu, które miało wpływ na wynik sprawy.

Podnosząc takie zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że wobec braku dowodu opłacenia [..] przypadków postoju, Skarżąca nie kwestionuje postanowienia SKO w zakresie kwoty [...] zł, nie zgadzając się natomiast z utrzymaniem w mocy postanowienia organu I instancji, co do kwoty [...] zł, stanowiącej sumę opłat dodatkowych za pozostałe [...] przypadki, co do których Skarżąca przedstawiła dowód opłacenia postoju w postaci zakreślonych biletów.

Zdaniem Skarżącej w rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie miała przyjęta przez organy obu instancji interpretacja § 7 uchwały Rady Miasta S. nr XIII/269/03 z 01.12.2003 r. Zarówno SKO, jak i organ egzekucyjny uznały, iż do wniesienia opłaty postojowej konieczne jest łączne spełnienie trzech warunków, a mianowicie: wykupienie biletu, zakreślenie go oraz umieszczenie w czasie postoju w sposób widoczny za przednią szybą pojazdu. W związku z tym organ II instancji uznał, że fakt przedstawienia przez Skarżącą zakreślonych biletów postojowych ze spornego okresu nie przesądził jeszcze o wniesieniu przez nią opłaty postojowej. Organy obu instancji opierając się wyłącznie na znajdujących się w aktach zawiadomieniach o nieopłaconym postoju i ignorując dowód z przesłuchania Skarżącej, uznały, że E. W. nie spełniła ostatniego z trzech wspomnianych warunków, a tym samym nie wniosła w odpowiednim czasie opłaty za postój.

Skarżąca zakwestionowała przyjętą przez organy obu instancji interpretację § 7 ww. uchwały i podniosła, że sposób uiszczania opłaty postojowej uregulowany został w ust. 1 § 7, w którym wskazano trzy alternatywne sposoby jej wniesienia. W przepisie tym wskazano wprost, że opłata uiszczona może być poprzez wykupienie biletu i jednoznaczne jego zakreślenie, wykupienie abonamentu bądź też wniesienie opłaty zryczałtowanej. Co istotne, w ust. 1 nie przewidziano innych warunków koniecznych do przyjęcia, że postój został opłacony. Dalsze regulacje zamieszczone w tym przepisie dotyczą - w ocenie Skarżącej - nie tyle warunków wymaganych do samego wniesienia opłaty, ale sposobów przedstawiania dowodu wpłaty inspektorom kontrolującym opłacenie postoju, przy czym podkreślenia wymaga, że w ust. 4 dotyczącym umieszczania zakreślonych biletów za przednią szybą pojazdu nie określono konsekwencji niespełnienia takiego wymogu. Konsekwencje w postaci uznania biletu za nieważny przewidziane zostały jedynie w sytuacji niejednoznacznego bądź nietrwałego jego zakreślenia (§ 7 ust. 3 uchwały).

Zdaniem Skarżącej uzależnianie uiszczenia opłaty postojowej od umieszczenia dowodu wpłaty za przednią szybą pojazdu stoi w sprzeczności zarówno z literalnym brzmieniem § 7, jak i jego wykładnią funkcjonalną. Osoby parkujące pojazdy wykupując bilety, wpłacają określone środki pieniężne do budżetu jednostek samorządu terytorialnego, a jednoznaczne i trwałe zakreślenie blankietu uniemożliwia jednocześnie ponowne jego użycie, wobec czego osoba, która skorzystała z biletu zmuszona jest dokonać nowej opłaty w przypadku kolejnych postojów. Przyjęcie przez organy obu instancji takiej interpretacji § 7, w myśl której opłata nie zostaje wniesiona, jeśli w czasie postoju za przednią szybą pojazdu nie znajduje się zakreślony bilet wydaje się być niezrozumiała tym bardziej, że organy te same wskazały na możliwość okazania dowodu uiszczenia opłaty w biurze SSP, po otrzymaniu zawiadomienia o nieopłaconym postoju.

Skarżąca podkreśliła przy tym, że dokonana przez SKO interpretacja niejednoznacznie sformułowanych regulacji na jej niekorzyść uznana być powinna za uchybienie zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał, iż w świetle wskazanej powyżej zasady, przerzucanie negatywnych konsekwencji niedostatecznie precyzyjnych, a tym samym wadliwych (niezgodnych z wymogami stawianymi przez zasady techniki prawodawczej) regulacji na obywateli jest niedopuszczalne (wyroki TK z: 18.12.2002 r., K 43/01 oraz z 26.01.2010 r., K 9/08). Także zgodnie z art. 217 Konstytucji RP wszystkie istotne elementy konstrukcji daniny publicznej, za jakie niewątpliwie uznać należy dodatkowe obowiązki, jakie spełnić musi obywatel przy wnoszeniu opłaty, regulowane mogą być wyłącznie w drodze ustawy (wyroki TK z: z 06.03.2002 r., P 7/2000, OTK 2000/2 poz. 13 oraz z 09.02.1999 r., U 4/98, OTK 1999/1 poz. 4). Przyjąć należy, że Skarżąca poprzez samo przedłożenie zakreślonych 90 blankietów postojowych wykazała uiszczenie opłaty za postoje pojazdu w dniach i godzinach określonych na biletach.

Skarżąca zauważyła również, iż SKO powielając błąd organu I instancji, ustaliło, że przedstawione przez Skarżącą bilety stanowić mogły dowód wniesienia opłaty wyłącznie w [...] przypadkach - nie uwzględniono jednak okoliczności, iż wypełnione blankiety ważne były przez okres 30 minut od godziny w nich zakreślonej, wobec czego niektóre z nich stanowiły dowód uiszczenia opłaty za dwa przypadki, od których odrębnie naliczono opłaty dodatkowe (bilet z 13.02.2006 r. oraz bilet z 18.07.2006 r.). Niezwrócenie przez SKO uwagi na wskazaną okoliczność świadczy więc o pobieżnej, nierzetelnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym o uchybieniu zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, a rozwiniętej w art. 77 k.p.a.

Ponadto organ II instancji ustalając, iż E. W. nie wniosła przedmiotowej opłaty w odpowiednim czasie i w wymaganej, w ocenie organu, formie oparł się w głównej mierze na nieznajdującym poparcia w materiale dowodowym przypuszczeniu, że skarżąca "zakreślić mogła bilety dopiero po otrzymaniu zawiadomień o nieopłaconym postoju". Wysunięcie takiego wniosku przez organy obu instancji nie sposób uznać za zgodne z regułami logiki i doświadczeniem życiowym, bowiem - jak wskazał sam organ - Skarżąca podjęła próbę wyjaśnienia sprawy dopiero po otrzymaniu upomnienia, to jest w grudniu 2009 r., co przemawia za przyjęciem, iż pozostawała w przeświadczeniu wywiązywania się z obowiązku uiszczania opłat postojowych i nie otrzymywała zawiadomień o nieopłaconym postoju.

Wysunięcie wniosku o zakreśleniu przez Skarżącą biletów postojowych dopiero po otrzymaniu przedmiotowych zawiadomień wydaje się być niezrozumiałe tym bardziej w sytuacji, gdy w materiale dowodowym brak jest dowodów potwierdzających fakt otrzymania tych zawiadomień przez Skarżącą. Organ II instancji nie podjął nawet próby szerszego wyjaśnienia aspektu doręczania Skarżącej takich zawiadomień, czy okoliczności umieszczania przez nią biletów za przednią szybą pojazdu, czym również naruszono wymogi przewidziane w art. 7 i 77 k.p.a. SKO pominęło przy tym milczeniem dowód z przesłuchania skarżącej, która wskazywała na okoliczność wywiązywania się z obowiązku umieszczania biletów postojowych w aucie oraz nieotrzymywania spornych zawiadomień.

W związku z tym Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą organ ma wprawdzie prawo do tzw. swobodnej oceny dowodów, ale musi być ona dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Jednocześnie organ II instancji, wbrew obowiązkowi płynącemu z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., uzasadniając skarżone rozstrzygnięcie w żaden sposób nie wyjaśnił powodów, dla których odmówił wiarygodności dowodowi z przesłuchania Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi jest akceptowane przez organ odwoławczy postanowienie organu egzekucyjnego - Prezydenta Miasta S., będącego zarazem wierzycielem - wydanego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., w przedmiocie zgłoszonego przez Skarżącą, jako zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym, zarzutu w sprawie prowadzenia przeciwko niej tego postępowania, opartego na przepisie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu wykonania w całości obowiązku. Z tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest przeciwko Skarżącej postępowanie egzekucyjne, a także z poprzedzającego wszczęcie tego postępowania upomnienia, jakie Skarżącej zostało wcześniej doręczone, wynika, że przedmiotem egzekucji była należność pieniężna w kwocie [....] zł z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone [...] postoje w okresie od 03.01.2005 r. do 22.01.2008 r. w strefie płatnego parkowania na terenie S. pojazdu Skarżącej marki VW nr rej. [...] oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł - przy czym skargą objęto część tych należności w kwocie [.....] zł za [...] nieopłaconych postojów (uznać należy, że w skardze błędnie wskazano kwotę [...] zł), zaś podstawę prawną egzekwowanej należności stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i ww. uchwały Rady Miasta S..

W nawiązaniu do tak określonego przedmiotu skargi należy też zauważyć, że będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne orzekają też w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, a więc także na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem rozpatrywanej sprawy, wyznaczającym granice w jakich winno zapaść jej rozstrzygnięcie, jest więc ocena zgodności z prawem - w ww. zaskarżonej części - wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowienia utrzymującego w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] w którym uznał on za uzasadniony zarzut w części dotyczącej 1 postoju w dniu 26.04.2006 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne w tym zakresie oraz uznał za nieuzasadniony zarzut w części dotyczącej pozostałych [...] postojów (na łączną kwotę[...] ), wymienionych w upomnieniu nr [...] z dnia 07.12.2009 r. i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia na wstępie należy stwierdzić, że obowiązek uiszczania opłat za parkowanie oraz opłaty dodatkowej określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej".

Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3).

Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2).

Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie tej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3).

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.

Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji.

Sporządzane przez inspektora SPP zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu - stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej.

Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy o drogach publicznych, czyniąc "korzystającego z drogi publicznej" zobowiązanym do ponoszenia opłat m.in. za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, ustawa ta nie definiuje bliżej tego podmiotu, tj. nie określa, kogo uważa za korzystającego z drogi publicznej. Z istoty omawianych opłat wynika jednak, iż związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje - jak stanowią przepisy § 7 ust. 1 i 4 ww. uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania - poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej (dokonanie zapłaty w parkometrze), opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej. Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego ("za przednią szybą"), widocznym dla inspektorów SPP. Bez znaczenia dla takiego sposobu realizacji obowiązku uiszczenia opłaty postojowej w strefie płatnego parkowania jest to, przez kogo obowiązek ten został wykonany i kim była osoba kierująca pojazdem samochodowym w strefie tej pozostawionym, istotne jest bowiem jedynie to, że opłata postojowa została w określony sposób wniesiona.

Jak na to wskazuje jego konstrukcja oraz przypisywana mu funkcja, pojazd samochodowy jest ze swej istoty środkiem transportu drogowego, co oznacza, że uzyskując nad nim fizyczne władztwo osoba nabywająca go na własność wyraża wolę poruszania się tego pojazdu po drogach publicznych. Aby taki zamiar mógł być realizowany właściciel pojazdu obowiązany jest dopełnić innych obowiązków administracyjnych, w szczególności dokonać zarejestrowania pojazdu we właściwym organie administracji publicznej. Wskazać tu należy, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322, ze zm.), określającym wzór dowodu rejestracyjnego, w części C tego dowodu wpisuje się dane dotyczące posiadacza dowodu rejestracyjnego i właściciela pojazdu, przy czym, zgodnie z wyjaśnieniami do załącznika, "posiadacz dowodu rejestracyjnego - jest to podmiot, któremu organ rejestrujący wydał dowód rejestracyjny uprawniający ten podmiot do poruszania się pojazdem w ruchu, i jest to: a) właściciel pojazdu albo b) użytkownik pojazdu użytkowanego w drodze umowy leasingu.".

Po wykonaniu tych obowiązków właściciel (a także leasingobiorca) uprawniony jest do korzystania swoim pojazdem z dróg publicznych, przy czym to korzystanie nie musi być realizowane przez właściciela osobiście (np. poprzez kierowanie pojazdem, czy korzystanie z niego w charakterze pasażera). W myśl bowiem zasad określających sposób realizacji prawa własności, właściciel rzeczy może z niej "korzystać" (art. 140, art. 206 K.c.) również np. poprzez oddanie rzeczy "do używania" innej osobie (np. przez oddanie w najem, użyczenie itp.). Takie udostępnienie pojazdu do używania innej osobie (innemu podmiotowi) na podstawie umowy cywilnoprawnej nie zwalnia jednak właściciela pojazdu z obowiązków publicznoprawnych związanych z własnością pojazdu, w tym korzystaniem z dróg publicznych. Zatem w sytuacji, gdy stanowiący jego własność pojazd odnotowany został w SPP bez uiszczonej opłaty parkingowej, na właścicielu (leasingobiorcy) pojazdu spoczywa obowiązek uiszczenia ww. opłaty dodatkowej, mającej charakter niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym.

Odnosząc te uwagi do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo organy obu instancji uznały Skarżącą, będącą właścicielką przedmiotowego pojazdu, za osobę zobowiązaną do poniesienia opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat parkingowych w ww. okresach.

Rozpoznając podniesiony w piśmie pełnomocnika Skarżącej z dnia 28.05.2010 r. zarzut wykonania w całości obowiązku, stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie chybiony. Egzekwowany obowiązek dotyczy bowiem należności z tytułu opłat dodatkowych, które - co należy uznać za bezsporne - nie zostały przez Skarżącą uiszczone ani w całości, ani w części. Argumentacja zawarta w piśmie zawierającym ww. zarzut wskazuje, iż Skarżąca odnosi ten zarzut do wykonania obowiązku "polegającego na uiszczeniu stosownej opłaty strefie płatnego parkowania w spornym okresie", a więc w istocie zarzut powinien dotyczyć "nieistnienia obowiązku" (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Już więc z tego powodu zarzut wykonania w całości obowiązku nie mógł zostać uwzględniony.

Równocześnie należy zauważyć, że dla udowodnienia ww. zarzutu pełnomocnik strony wystąpił "o przeprowadzenie dowodu z bezpośredniego przesłuchania skarżącej wraz z okazaniem posiadanych przez nią oryginałów biletów postojowych i wyznaczenie w tym celu odpowiedni termin". Odnosząc się do takiego wniosku stwierdzić należy, że w tytule wykonawczym doręczonym Skarżącej zawarto pouczenie o treści: "Zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku," (dalej przytoczono brzmienie pozostałych podstaw zarzutów, wymienionych w art. 33 pkt 2-10 u.p.e.a. - pominięto pkt 5 dotyczący obowiązku o charakterze niepieniężnym). Wskazany wyżej termin siedmiodniowy jest terminem zawitym, co oznacza, iż po jego upływie nie mogą być zgłaszane - a zatem i rozpoznawane - nowe zarzuty, nie mogą też być uzupełniane zgłoszone zarzuty o nowe podstawy faktyczne lub prawne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.12.2011 r. sygn. akt II GSK 1303/10). Stanowiłoby to bowiem niedopuszczalne obejście ww. terminu. Zatem to zarzuty i wskazane na ich potwierdzenie podstawy faktyczne przytoczone przez zobowiązanego w piśmie zawierającym zarzuty określają przedmiot postępowania i rozstrzygania przez organ egzekucyjny.

Odnosząc te uwagi do pisma pełnomocnika Skarżącej z dnia 28.05.2010 r. stwierdzić należy, że w piśmie tym nie wykazano zasadności zarzutu, a jedynie wskazano na możliwość wykazania (udowodnienia) tej zasadności - poprzez przesłuchanie Skarżącej i okazanie posiadanych przez nią biletów postojowych. W ten sposób w istocie Skarżąca nie spełniła wymogu zgłoszenia zarzutu (i jego wykazania/udowodnienia) w ww. terminie 7 dni, co przekreśla zamierzony przez ustawodawcę cel tego prawnego uregulowania, tj. szybkiego zgłaszania i wyjaśniania zastrzeżeń co do zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca miała więc nie tylko możliwość, ale i obowiązek (ciężar) przedstawienia uzasadnienia zarzutu w piśmie zgłaszającym ten zarzut oraz dołączenia do pisma posiadanych przez siebie biletów postojowych (lub ich poświadczonych kopii) - czego jednak nie uczyniła, a bilety przesłała dopiero na żądanie organu.

Dokonując w tym miejscu oceny podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niewyjaśnienie przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności dowodowi z przesłuchania Skarżącej, stwierdzić należy, że wprawdzie w zarzucie z dnia 28.05.2010 r. zawarty był wniosek o przeprowadzenie takiego dowodu (jednak bez określenia tezy dowodowej), to - jak wskazano powyżej - Skarżąca miała pełną możliwość (i obowiązek) przedstawienia własnego stanowiska w piśmie zawierającym zarzut lub w innych pismach, np. w zażaleniu, bowiem to na niej (osobie zobowiązanej) spoczywał ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi ona korzystne dla siebie skutki. Niezasadny jest więc zarzut skargi, iż organ odwoławczy "odmówił wiarygodności dowodowi z przesłuchania Skarżącej", skoro nie była ona przesłuchiwana przez organ egzekucyjny, a w zażaleniu nie zgłoszono zarzutu nieprzeprowadzenia takiego dowodu. Organ odniósł się jednak szczegółowo do podniesionej w zażaleniu argumentacji Skarżącej. Nie można też uznać, by w rozpatrywanej sprawie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej było niezbędne dla należytego wyjaśnienia i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez dowolną i pobieżną analizę dowodów zebranych w niniejszej sprawie, a w szczególności przez brak rzetelnego przeanalizowania dowodów z przedłożonych przez Skarżącą biletów postojowych, stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z uzasadnienia postanowienia organu egzekucyjnego wynika, że organ ten dokonał wszechstronnej, wręcz drobiazgowej, analizy materiału dowodowego, w tym wszystkich [...] przedłożonych przez Skarżącą biletów postojowych. Na tej właśnie podstawie uznano, że w jednym wypadku zapis na sporządzonym przez inspektora SPP zawiadomieniu o nieopłaconym postoju (z 26.04.2006 r.) jest "niejednoznaczny" i dlatego organ uznał przesłany przez Skarżącą bilet nr[...] - umarzając w tym zakresie postępowanie egzekucyjne. Organ szczegółowo opisał wszystkie zawiadomienia o nieopłaconym postoju i konfrontował je z biletami przedłożonymi przez Skarżącą. Analizując zapisy zawarte w zawiadomieniach, potwierdzające fakty, iż w czasie kontroli dokonanej przez inspektorów SPP stwierdzano, że za szybą pojazdu Skarżącej nie było biletów opłacających postoje, albo były bilety odwrócone lub niezakreślone, częściowo zasłonięte, bądź z nieaktualną datą zakreślenia, dlatego uznano, że zasadne było wystawienie [...] zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w różnych dniach, miejscach i godzinach, w okresie od 03.01.2005 r. do 22.01.2008 r. (w odniesieniu do [..] przypadków nieopłacenia postoju w 2004 r. nastąpiło przedawnienie zobowiązania). Zawiadomienia te zostały wystawione przez różnych inspektorów, zatem zasadnie organy obu instancji uznały, że takie fakty wykluczają ewentualną pomyłkę bądź świadome działanie na niekorzyść Skarżącej, a notatki sporządzone na zawiadomieniach o nieopłaconych postojach świadczą o systematyczności, dokładności i rzetelności przeprowadzonych kontroli. Zasadnie więc w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono też, że uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, trudno przyjąć, że w ww. okresie różni inspektorzy SPP wypisali [...] zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu, mimo iż nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy lub widzieli w pojeździe ważny bilet opłacający postój. W czasie kontroli inspektorzy stwierdzili obecność różnych biletów, zawsze nieważnych, także w ogóle niezakreślonych, trafnie jednak organ odwoławczy zauważył, że żaden z tych stwierdzonych w pojeździe biletów nie został przesłany przez Skarżącą na dowód opłacenia postoju, natomiast przesłano [...] biletów serii G i H oraz Ł, z których żaden w czasie kontroli nie został ujawniony.

W tym stanie nie można zarzucić organom obu instancji dowolności oceny materiału dowodowego i stwierdzenie organu egzekucyjnego, iż Skarżąca mogła zakreślić przedłożone organowi bilety po otrzymaniu upomnienia, w którym wskazano dokładne daty i godziny nieopłaconego parkowania, nie jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie sposób bowiem uznać za racjonalne postępowanie polegające na pozostawianiu w pojeździe biletu niezakreślonego albo nieaktualnego, posiadając równocześnie prawidłowo zakreślony bilet (przedstawiony następnie organowi egzekucyjnemu) i takie sytuacje miałyby się powtórzyć [...] razy. Nieracjonalne byłoby również niepodejmowanie niezwłoczne interwencji (reklamacji) w biurze SPP w razie stwierdzenia przez Skarżącą, iż mimo pozostawienia w pojeździe prawidłowo zakreślonego biletu, inspektor SPP sporządził zawiadomienie o nieopłaconym postoju. Nie można przy tym uznać za wiarygodne twierdzenie Skarżącej, iż takich zawiadomień nie widziała ("nie otrzymała"), mając przy tym na uwadze, iż taki zarzut miałby dotyczyć [...] przypadków (włączając w to zdarzenia z 2004 r., nie objęte postępowaniem egzekucyjnym). Zasadnie też organ odwoławczy wyjaśnił, iż wkładane za wycieraczkę zawiadomienia o nieopłaconym postoju nie są mandatem karnym, lecz dokumentują jedynie fakt nieuiszczenia opłat, informując równocześnie korzystającego z miejsca postojowego o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, przy czym zawiadomienie obowiązku takiego nie nakłada, nie istnieje też wymóg doręczenia takich zawiadomień za potwierdzeniem odbioru.

Uznać więc należy, że zawarte w aktach sprawy kopie zawiadomień o nieopłaconym postoju, sporządzone przez wielu inspektorów, pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącej. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw, by zawiadomienia te były niewiarygodne, a tej wiarygodności nie mogły ich pozbawić przedłożone przez Skarżącą bilety postojowe - z przyczyn podanych wyżej. Posiadając więc takie dowody organy obu instancji mogły zatem uznać (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanym w zawiadomieniach. Brak jest bowiem racjonalnych przesłanek, by podzielić przeciwny pogląd - iż zawiadomienia o nieopłaconym postoju mogły być wystawiane pomyłkowo lub wskutek świadomego działania na niekorzyść Skarżącej. Oznaczałoby to w istocie wystawianie fałszywych dokumentów, co przy uznaniu racjonalności działania Skarżącej powinno spowodować powiadomienie organów ścigania o faktach popełniania przez inspektorów SPP wielu czynów zabronionych, i to w tak długim okresie czasu - z akt sprawy nie wynika jednak, aby takie powiadomienia zostały przez Skarżącą zgłoszone.

Z tych więc powodów nie mógłby być uwzględniony także zarzut nieistnienia obowiązku.

Mając powyższe stwierdzenia na względzie z oczywistych powodów nie mógł być uwzględniony zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 7 uchwały Rady Miasta S. nr XIII/269/03 z 01.12.2003 r., polegającą na przyjęciu, że do uiszczenia opłaty za postój pojazdu, oprócz wykupienia, konieczne jest umieszczenie biletu za przednią szybą pojazdu. Logiczna i funkcjonalna wykładnia przepisu uchwały nakładającego taki obowiązek prowadzi bowiem do wniosku, że wykonanie ustawowego obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej musi być wykazane (uzewnętrznione) w taki sposób, aby osoby kontrolujące mogły na bieżąco sprawdzać jego wykonanie. Prawidłowa organizacja systemu pobierania takich opłat musi być więc oparta na praktycznej możliwości kontroli wykonywania obowiązku uiszczania opłat parkingowych, zatem brak okazania prawidłowo zakreślonego biletu w sposób określony w uchwale uznany być musi za przypadek nieopłacenia postoju, skutkujący powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Nie jest więc zrealizowaniem ww. ustawowego obowiązku samo wykupienie biletu, a także jego prawidłowe zakreślenie, konieczne jest także jego właściwe okazanie do kontroli.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie i dlatego skargę należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

Inne orzeczenia o symbolu:
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3 ustawy o finansach publicznych)
Inne orzeczenia z hasłem:
Egzekucyjne postępowanie
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Szukaj inne orzeczenia NSA: