Skarga kasacyjna na bezczynność Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki
Uzasadnienie strona 2/6

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził na wstępie, że zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały więc formalne przesłanki do wniesienia skargi, nie może to jednak być równoznaczne z merytorycznym podzieleniem argumentów zawartych w skardze.

Sąd I instancji przypomniał, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc do tego zobowiązanym, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Jedną z dwóch kluczowych kwestii dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, czy wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było prawidłowe. Wezwanie takie powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia.

Sąd I instancji podkreślił, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2142 ze zm. ) w art. 100 ust. 1 i 2 określa wymogi jakie powinien spełniać wniosek o zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Z pkt 4 ust. 2 art. 100 w sposób jednoznaczny wynika, że do wniosku należy dołączyć opinię państwowej inspekcji sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami. Tak więc wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było słuszne i zasadne, gdyż wynikało z konkretnego przepisu prawa. Artykuł 100 ustawy - Prawo farmaceutyczne określa to, co wniosek powinien zawierać i co należy do niego dołączyć, a od norm zakreślonych przepisem ustawy nie ma odstępstw.

W ocenie Sądu I instancji, nie można uznać za racjonalną argumentacji strony skarżącej, że na uzupełnienie wniosku wyznaczono jej zbyt krótki termin, ponieważ opinii inspekcji sanitarnej nie przedstawiła ona do dnia dzisiejszego. Trudno jest się temu dziwić w świetle słów wypowiedzianych na rozprawie przez pełnomocnika organu, który stwierdził, że budynek, w którym miałaby się mieścić apteka jeszcze nie istnieje, tj. nie został jeszcze wybudowany.

Strona 2/6
Inne orzeczenia o symbolu:
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
658
Inne orzeczenia z hasłem:
Przewlekłość postępowania
Inne
Inne orzeczenia sądu:
Naczelny Sąd Administracyjny
Inne orzeczenia ze skargą na:
Inspektor Farmaceutyczny