Orzeczenia NSA

II SA/Gd 181/09 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2009-07-08

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody z dnia 24 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 18 sierpnia 2008 r., nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej R. O. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Inne orzeczenia o symbolu:
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Inne orzeczenia z hasłem:
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewoda


Uzasadnienie

Skarżąca R. O. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 24 września 2009 r.

Zaskarżona decyzja, została wydana w następującym stanie sprawy.

Pismem doręczonym Staroście Powiatowemu w B. w dniu 11 sierpnia 2008 r., skarżąca zgłosiła roboty budowlane, polegające na montażu na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gm. B. B., przydomowej oczyszczalni ścieków. Do zgłoszenia załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia 18 sierpnia 2008 r., doręczoną skarżącej w dniu 27 sierpnia 2008 r., Starosta, powołując się na art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane / Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm./, wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych, dokonanego przez skarżącą, wskazując że wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że zamierzenie inwestycyjne zgłoszone przez skarżącą jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Gminy uchwałą z 5 czerwca 2000 r. nr [...] w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego we wsiach: P., P. jako zmiany dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. B., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...]. W § 4 ust. 2 pkt 1 lit. l dla obszaru [...] obowiązuje :odprowadzanie ścieków do szczelnego zbiornika okresowo opróżnianego z możliwością wykorzystania /podłączenia/ docelowo do kanalizacji, czasowo wywóz ścieków na gminną oczyszczalnię ścieków.

Na tej podstawie stwierdzono, że zgłoszona budowa narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Starosty, w którym wniosła o jej uchylenie, zarzucając niewłaściwą interpretację zapisów planu miejscowego, niezgodną z wykładnią gramatyczną, jak i celowościową cyt. zapisu. Konsekwencją powyższego, jak zarzuciła skarżąca, jest brak uzasadnienia do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono powołując ww. cyt. postanowienia planu, że literalna interpretacja tej regulacji odnosi się do obiektu stanowiącego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle będącą zbiornikiem, jednocześnie wskazując na sposób wykorzystania tego zbiornika jako służącego do gromadzenia ścieków. Innym obiektem niż zbiornik jest ekologiczna oczyszczalnia ścieków, cyt. przepis Prawa budowlanego wśród przykładowych budowli wymienia "oczyszczalnie ścieków". Inny jest też sposób zagospodarowania ścieków-przy szambie gromadzi się ścieki w szczelnym zbiorniku, ekologiczna oczyszczalnia służy przetworzeniu ścieków i nie ma na celu ich gromadzenia w pierwotnym stanie. Powołując się na powyższe skarżąca wskazała, że nie ma podstaw do uznania, że przepis planu obejmuje pełną regulację dotyczącą sytuowania obiektów tymczasowych wykorzystywanych na ścieki. Dodatkowo skarżąca wskazała, że zapis planu odnosi się do przyjętej "zasady", co nie oznacza, że niezgodna z planem jest budowa innego obiektu, gdy nie narusza to przepisów o wyższej randze niż plan miejscowy. Wykładnia planu przyjęta przez organ w niedopuszczalny sposób narusza prawo własności, które może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Oznacza to, że jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wydany na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwarza tych ograniczeń, organ dowolnie i bez podstawy prawnej, takich ograniczeń wprowadzić nie może. Nadto skarżąca powołała się na przepis art. 5 ust. 1 pkt d Prawa budowlanego, który stanowi, że budowa obiektu budowlanego wraz ze związanymi z nim urządzeniami musi się odbywać w sposób określony w przepisach , w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając jednocześnie odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrony środowiska. Wskazano, że w wyższym stopniu cele te realizuje budowa ekologicznej oczyszczalni ścieków niż szamba. Pomocna w interpretacji zapisów planu winna być więc również dyrektywa zawarta w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony środowiska oraz prawo własności.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że planowane przez skarżącą roboty budowlane, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, wymagały zgłoszenia właściwemu organowi, a wniesiony sprzeciw znajduje oparcie w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie powołał się na cyt. wyżej zapis § 4 ust. 2 pkt 1 lit. l powołanej przez organ I instancji uchwały Rady Gminy z dnia 5 czerwca 2000r. i ustalił, że obowiązujący plan dopuszcza budowę szczelnego zbiornika okresowo opróżnianego, nie zaś przydomowej oczyszczalni ścieków. Zasada działania takiej oczyszczalni przewiduje bowiem odprowadzanie wstępnie oczyszczonych ścieków / które nadal pozostają ściekami/ w znacznej części do gruntu, zamiast wywożenia ścieków na gminną oczyszczalnię na co wskazuje uchwała. Zatem planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego, stąd wniesienie sprzeciwu było prawidłowe zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 10 listopada 2005r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w układzie zabudowy wolnostojącej, wewnętrznej instalacji gazu w budynku oraz zbiornika na ścieki sanitarne na terenie działki nr [...]. Powyższe pozwolenie dotyczy całego zamierzenia budowlanego, w tym również sposobu odprowadzania ścieków i ewentualne odstąpienie od zatwierdzonego projektu i innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne zgodnie z art. 36 Prawa budowlanego jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie ww. pozwolenia. Tym samym zastąpienie zatwierdzonej ww. decyzją budowy zbiornika na zgłoszenie wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków byłoby niezgodne z prawem.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 3 pkt 3 , art. 29 ust.1 pkt 3, art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego,

-§ 4 ust. 2 pkt 1 lit. 1 uchwały [...] Rady Gminy z 5 czerwca 2000r.

- art. 64 Konstytucji RP,

- art. 7i 8 kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego podnosząc, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że eksploatacja przydomowej oczyszczalni nie różni się od nieszczelnego szamba oraz, że zapis planu przez podanie sposobu gromadzenia ścieków wyklucza zgodę na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków.

W swojej skardze skarżąca podtrzymała w całości swoje zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazała, że sposób eksploatacji jest ważnym, ale nie jedynym elementem zgodności zamierzenia z planem. Odnosząc się do sposobu użytkowania i eksploatacji oczyszczalni ścieków podkreślono, że część ścieków nie nadających się do bezpiecznego przetworzenia gromadzona jest w szczelnym zbiorniku, natomiast te, które pozostają nie stanowią zagrożenia dla środowiska. Interpretacja planu w zakresie dot. odprowadzania i gromadzenia ścieków powinna zmierzać do realizacji celu jakim jest zapobieganie negatywnym skutkom oddziaływania na środowisko. W dalszym ciągu skargi skarżąca przytoczyła argumentację zawartą w odwołaniu wniesionym do organu II instancji. Natomiast odnosząc się do wskazanej przez organ II instancji okoliczności, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków stanowiłaby odstąpienie od zatwierdzonego projektu i warunków udzielonego pozwolenia na budowę co jest dopuszczalne w trybie art. 36 Prawa budowlanego, skarżąca zarzuciła, że dla przydomowej oczyszczalni ścieków zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wystarczające jest zgłoszenie. Zmiana warunków pozwolenia na budowę w części obejmującej obiekty nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowanie nie musi odbywać się w ramach zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymóg zachowania formy decyzji dla jej zmiany odnosi się wyłącznie do tych elementów, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewoda wskazał, że obowiązujący plan dopuszcza budowę szczelnego zbiornika okresowo opróżnianego, nie zaś przydomowej oczyszczalni ścieków, gdyż zasada działania tego urządzenia przewiduje odprowadzanie wstępnie oczyszczonych ścieków /które nadal pozostają ściekami/ w znacznej części do gruntu, co narusza postanowienia planu.

W toku sporu strony złożyły pisma procesowe. W piśmie z dnia 17 czerwca skarżąca podtrzymała swoją skargę w szczególności przedstawiając zasady, jakimi winien, w ocenie skarżącej, kierować się organ administracji dokonując wykładni zapisów planu miejscowego. Podkreślono, że Rada Gminy nie może dowolnie naruszać zasady ochrony prawa własności, a przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w zakresie obowiązujących przepisów wyższego rzędu, nie mogą też regulować materii należącej do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być z nimi sprzeczne. Podkreślono, że wprawdzie zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm./ gmina ma obowiązek wypełnić ustawowy nakaz przez zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, m.in. przez budowę określonej infrastruktury technicznej, to skorzystanie z tej infrastruktury stanowi źródło prawa dla mieszkańców gminy, a nie źródło obowiązku, z kolei przymuszenie do określonego zachowania musi znajdować oparcie w konkretnym przepisie prawa. Podkreślono w szczególności, że przymuszenie inwestora do określonego zachowania, gdy gmina nie zorganizowała jeszcze określonej infrastruktury i wobec braku określenia realnej przestrzeni czasowej dla budowy kanalizacji, naruszają i w niedopuszczalny sposób ograniczają prawa własności. Skarżąca wskazała, że wydaje się oczywistym, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków w lepszy sposób przyczynia się do ochrony środowiska, niż budowa szamba.

Wojewoda w piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2009r. ponownie podkreślił, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, który jednoznacznie do czasu wybudowania kanalizacji, określa miejsce utylizacji ścieków wskazując gminną oczyszczalnię ścieków, gdy tymczasem w przypadku zastosowania przydomowej oczyszczalni ścieków utylizacja następuje na działce inwestora. Organ powołał się również na dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie przydomowej oczyszczalni ścieków z dnia 20 lutego 2009r. sygn. akt II OSK208/08 i z dnia 29 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 981/06, w których podzielono stanowisko organu w przedmiotowej kwestii. Zgodnie z tym stanowiskiem, nie można zgodzić się by to, co nakazuje bezwarunkowo usuwać plan zagospodarowania pozostawało na terenie nieruchomości nim objętej i to bez względu na jakość procesu utylizacyjnego, jakiemu nieczystości zostają poddane w przydomowej oczyszczalni ścieków.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r-Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej działalności kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd Administracyjny w granicach danej sprawy dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z prawem, bez względu na zarzuty podniesione w skardze, a wadliwość kontrolowanego aktu może podnosić z urzędu.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie z uwagi na podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, istotne znaczenie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący tereny we wsiach P., P. jako zmiana dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. B., uchwalony uchwałą Rady Gminy z dnia 5 czerwca 2000r. nr [...], która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r. nr [...], poz. [...]. Uchwała ta ustala zasady zagospodarowania terenu, na którym ma być realizowana inwestycja objęta zgłoszeniem / teren [...]/, przeznaczając teren na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych oraz zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz zasady obsługi komunikacyjnej. Powoływany § 4 ust. 2 pkt 1 lit. l planu stanowi " Odprowadzanie ścieków do szczelnego zbiornika okresowo opróżnianego z możliwością wykorzystania / podłączenia/ docelowo do kanalizacji, czasowo wywóz ścieków na gminną oczyszczalnię ścieków".

Jak wskazano, ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie z uwagi na podstawę prawną zaskarżonej decyzji o sprzeciwie. Podstawą tą jest art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm./, w którym stanowi się, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Konieczne jest zatem ustalenie, czy budowa przydomowej oczyszczalni ścieków o parametrach podanych przez skarżącą w zgłoszeniu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W cytowanych postanowieniach planu organy administracji upatrują zakaz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków.

Z kolei przedmiotem zgłoszenia jest budowa przydomowej oczyszczalni ścieków.

Przede wszystkim zauważyć należy, że plan ten, mimo, iż obowiązująca w czasie jego uchwalania ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) dawała możliwości wprowadzenia zakazu zabudowy, m.in. z uwagi na potrzebę ochrony środowiska przyrodniczego oraz zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 10 ust. 1 pkt 8), nie zawiera wyraźnego zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków.

Organy administracji upatrują taki zakaz w ustaleniach planu, które wskazują, że odprowadzanie ścieków winno następować do szczelnego zbiornika okresowo opróżnianego z możliwością wykorzystania docelowo do kanalizacji, czasowo wywóz ścieków na gminną oczyszczalnię ścieków.

W ocenie Sądu taka wykładnia ustaleń planu nie przekonuje. Nie uwzględnia ona bowiem podstawowego założenia koniecznego przy wykładni przepisów wprowadzających ograniczenie prawa własności, a mianowicie, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zakres ograniczeń wykonywania prawa własności. Nadto Sąd dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej ma obowiązek dokonania tej oceny, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może zatem akceptować rozwiązań sprzecznych z prawem.

Ograniczenie wykonywania prawa własności, a takim byłby zakaz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, musiałby być zgodny z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, czyli takie ograniczenie w zakresie korzystania z prawa własności musiałoby by być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Z kolei podkreślić należy, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie prawa własności. Prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm/, jak to wyżej wskazano dawały możliwości wprowadzenia zakazu zabudowy, m.in. z uwagi na potrzebę ochrony środowiska przyrodniczego, zasobów wodnych, zdrowia ludzi./ art. 10 ust. 8/. Z treści art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. / Dz. Nr 80, poz. 717 ze zm./ wynika nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym, innych niż własność okoliczności, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony zdrowia.

Podkreślić też należy, że w przypadku wykonywania prawa własności nieruchomości, które wywołują zagrożenia innych wartości konstytucyjnie chronionych, ustawodawca zasadnie decyduje się na ograniczenie prawa własności. Takie ograniczenia dla właścicieli nieruchomości zawiera ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach / tekst jednolity Dz. U. Nr 236 z 2005r, poz. 2008/

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd zważył, że ustawodawca wprowadził ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w zakresie odprowadzania ścieków poprzez wprowadzenie nakazów określonego zachowania w ustawie z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach . Zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa takiej sieci kanalizacyjnej jest technicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

W rozpoznawanej sprawie organ wniósł sprzeciw przeciwko zgłoszeniu budowy dokonanej przez skarżącą, uznając, że cyt. postanowienie planu oznacza w swojej istocie zakaz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. W takiej sytuacji i wobec treści cyt. wyżej uregulowania ustawowego dotyczącego obowiązków właścicieli nieruchomości, podzielić należy zarzuty skarżącej zawarte w jej odwołaniu, jak i piśmie z dnia 17 czerwca 2009r. Jak to zasadnie podniosła skarżąca przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w zakresie obowiązujących przepisów wyższego rzędu, jak np. ustawy i nie mogą regulować materii należącej do tych przepisów i nie mogą być z nimi sprzeczne, nadto przymuszenie do określonego zachowania musi znajdować oparcie w określonym przepisie prawa. W konsekwencji zawarta w planie zasada gromadzenia ścieków w zbiornikach okresowo opróżnianych, wywożonych na gminną oczyszczalnię ścieków, docelowo odprowadzanych do kanalizacji sanitarnej jest zasadą, która jednak nie może naruszyć rozwiązania dopuszczonego przez przepisy wyższego rzędu, poprzez zakaz ich budowy. W takiej sytuacji nie skorzystanie z rozwiązania wskazanego w planie lecz innego, którego stosowanie nie zostało zakazane, nie narusza postanowień planu miejscowego. Podkreślić bowiem należy, że nie można wykluczyć takiej sytuacji, gdy postanowienia planu ograniczają wprost prawo do korzystania z przydomowej oczyszczalni ścieków. Jak to wyżej wskazano ograniczenia takie byłyby dopuszczalne, skoro prawo własności nie jest jedynym elementem uwzględnianym w planowaniu przestrzennym, m.in. z uwagi na regulacje prawne dot. ochrony środowiska, wód podziemnych, czy też zdrowia ludzi. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie zostały one wprowadzone , jak też powołane przez organ. Również zapisy planu w omawianej karcie terenu nie zawierają zapisów na podstawie, których takie ograniczenia należałoby stosować z uwagi na położenie nieruchomości i ochronę innych wartości / ochrona przyroda zdrowie/.

Odmienne podejście Sądu do ustaleń planu wynika z podstawowego założenia, iż ograniczenia wykonywania prawa własności muszą być wyraźne i jednoznaczne, nie można zaś ich domniemywać na zasadzie, że dozwolone jest to co jest wyraźnie wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dodatkowo w rozpoznawanej sprawie istnieją regulacje ustawowe dotyczące korzystania z przydomowych oczyszczalni ścieków, a postanowienia planu nie zakazały ich budowy, powołując się na ochronę innych wartości uwzględnianych w planowaniu przestrzennym poprzez przymuszenie do odstąpienia od budowy domowej oczyszczalni ścieków, które znajdowałoby oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Za niezasadny Sąd uznał stanowisko organu, że skoro skarżąca uzyskała już ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego, w której przewidziano budowę zbiornika na ścieki, zmiana tego pozwolenia poprzez realizację przydomowej oczyszczalni ścieków może nastąpić poprzez zmianę decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W ocenie Sadu, budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie rodzi takiego skutku, iż jej budowa, na którą w świetle Prawa budowlanego wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, może być realizowana dopiero po uzyskaniu zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie zbiornika na ścieki. Zamiar skarżącej jako inwestora budowy przydomowej oczyszczalni ścieków jest modyfikacją rozwiązania kwestii odprowadzania ścieków, która nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego. Skoro przepisy ustawy-Prawo budowlane stanowią, że przydomowa oczyszczalnia ścieków ze względu na jej charakter nie musi być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, lecz wystarczające jest zgłoszenie organowi architektoniczno-budowlanemu, to nie można wymagać od inwestora aby zamiast dokonać zgłoszenia, wystąpił o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do treści orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanych w piśmie procesowym organu z dnia 16 czerwca 2009r. Sąd zważył, że z kolei w wyroku z dnia 3 października 2008r. sygn.akt II OSK 1115/07 Naczelny Sąd Administracyjny zajął odmienne stanowisko, mianowicie że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/ w planie zawarto ustalenie, że odprowadzenie ścieków sanitarnych do oczyszczalni ścieków, tymczasowo do zbiornika bezodpływowego/.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że nieuprawniona jest teza organów administracji, iż zamierzona przez skarżącą budowa studni narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem prawa materialnego, mianowicie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. ze stosowanymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy P. z 28 lutego 2000 r., to zaś powoduje, że decyzje te, w wyniku uwzględnienia skargi, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegają uchyleniu.

Wobec uwzględnienia skargi i złożonego wniosku Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania, na które złożył się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy.

W wyniku uwzględnienia skargi sprawa winna być ponownie rozpoznana, przy czym ponownie rozpoznając sprawę organy administracji nie mogą przyjąć, że zamierzona budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddanego wykładni w rozpoznawanej sprawie.

Z tych wszystkich względów na mocy powołanych przepisów orzeczono, jak w sentencji.

Inne orzeczenia o symbolu:
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Inne orzeczenia z hasłem:
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewoda

Szukaj inne orzeczenia NSA: