II SA/Kr 1366/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-03-21

Sentencja

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant: Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi H.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H.B. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie strona 1/5

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r., znak: [...], na podstawie art. 20 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 53 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.), Starosta O. udzielił H. i M. J., A. i E. K. pozwolenia wodnoprawnego na pobór i odprowadzanie wody z rowu bez nazwy dla kompleksu karpiowych stawów rybnych: "R." położonych w gminie O.

W uzasadnieniu Starosta O. wskazał, że wnioskujący wystąpili o prolongatę pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez W.B. z dnia 28 września 1990r. Do wniosku dołączyli opracowany w 1990r. operat wodnoprawny wraz z aktualnymi wypisami z rejestru gruntów. Wszystkie zarzuty podniesione przez H.B. nie zasługują na uwzględnienie.

W imieniu H.B. wniosła odwołanie od tej decyzji Z.T. podnosząc w nim, że A. i E.K. nie byli stroną. Nie mogą więc, występować z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne. Podniosła również aspekt nie obowiązywania przepisów przywołanych w podstawie prawnej decyzji Starosty O. Pozwolenie wodnoprawne, którego prolongaty chcą wnioskujący, już dawno wygasło. Jej zdaniem organ nim wyda pozwolenie wodnoprawne winien rozstrzygnąć spór, o którym mowa w art. 36 ust. 2 Prawa wodnego z 1974 r.

W wyniku rozpoznania tego odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...], w oparciu o art. 138 § l pkt l i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), Wojewoda uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej pkt III tej decyzji i w tym zakresie orzekł na nowo: "III stwierdzić należy, że udzielone niniejszą decyzją pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń". W pozostałym zakresie utrzymał decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że zarzut nie posiadania przez A. i E. K. interesu prawnego jest niesłuszny albowiem prawo wodne nie zna pojęcia prolongaty. Wniosek ten jest w istocie zatem wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego. Wojewoda przyznał, że błędem jest przywołanie przepisów ustawy Prawo wodne z 1974r. Nie ma to jednak wpływu na rozstrzygnięcie i nie rodzi konieczności uchylenia kwestionowanej decyzji. Wojewoda powołał się na orzecznictwo sądowe w tym zakresie, że nawet przywołanie przepisów ustawy już nie obowiązującej nie może pociągać za sobą takiego skutku. Nie jest też to podstawa do stwierdzenia nieważności takiego aktu prawnego, ani też do umorzenia postępowania, bo art. 105 k.p.a. mówi dokładnie przy zaistnieniu jakich przesłanek organ administracji postępowanie umarza. Zdaniem Wojewody nie znajduje uzasadnienia aspekt konieczności usunięcia rury zasilającej w wodę, jak podnosiła odwołująca się H.B., działająca przez Z.T., iż wskutek wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego urządzenia te, służące do szczególnego korzystania z wód, stały się zbędne, w szczególności rura przechodząca przez staw nr 2. Wbrew tym twierdzeniom urządzenia te nie stały się zbędne, albowiem J. wystąpili z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne. Art. 36 pkt 2 Prawa wodnego nie znajduje w tym stanie faktycznym zastosowania. Prawo wodne dotyczy bowiem sporów o rozgraniczenie gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi z gruntami przyległymi do tych wód. Zgodnie z art. 14 ust. l Prawa wodnego z 18 lipca 2001 r. grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód w granicach określonych liniami brzegu. Podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów doń przyległych(art. 15 ust. 3 Prawa wodnego). W przypadku stawów rybnych i rowu doprowadzającego wodę mamy do czynienia z urządzeniami wodnymi(art. 9 ust. l pkt 19) zaliczonymi do urządzeń melioracji szczegółowej (art. 73 ust. l pkt l i pkt 4 Prawa wodnego). Staw nr l jest własnością A.K. - córki wnioskodawców natomiast we władaniu pozostałych znajdują się stawy nr 3 i 4. Nieuzasadnione są także dalsze zarzuty. W myśl art. 123 ust. 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stąd też należało zreformować w tym zakresie decyzję organu I instancji. Brak jest natomiast podstawy do zapisu, ze operat wodnoprawny jest integralną częścią pozwolenia wodnoprawnego. bo wynika to jasno z treści art. 128 Prawa wodnego. Z treści odwołania nie wynika w jaki sposób zamierzone korzystanie z wód wpłynie szkodliwie na interesy H.B. Z pism odwołującej się z 23 maja 2001r. i 11 grudnia 2001r. wynika, że tereny własności H.B. są zalewane przez rów "bez nazwy" w wyniku jego złego stanu technicznego, a nie z powodu przesiąkania wody ze stawów. W Punkcie II decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym zobowiązani zostali poinformowani o konieczności partycypowania w konserwacji tego rowu. Pozwolenie to zostało udzielone pod określonymi warunkami, co powinno wykluczyć niekorzystne oddziaływanie na interesy osób trzecich. W przypadku jednak naruszeń w tym zakresie, Zgodnie z art. 133 organ je wydający może zmienić takie pozwolenie, nałożyć dodatkowe warunki, miedzy innymi wykonania i utrzymania urządzeń zapobiegających szkodom.

DJUR.PL Kontakt