Orzeczenia NSA

Prawodawca definiując przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odwołał się do swoistego kryterium jakim jest odległość od terenów mieszkaniowych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., które to kryterium jest niewątpliwie odrębne zarówno od pojęcia odległości od samej zabudowy mieszkaniowej, jak i od kryterium odległości od granicy działki, którego zastosowania domaga się skarżący.

II SA/Po 503/11 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2011-09-22

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] 2011 r. nr [...], znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Inne orzeczenia o symbolu:
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Inne orzeczenia z hasłem:
Ochrona środowiska
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Inne orzeczenia ze skargą na:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze


Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 1 lutego 2011 r., nr [...] , znak [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 DJP na działce [...] położonej w obrębie geodezyjnym K.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy:

W dniu 14 grudnia 2010 r. M. R. zam. K. H. 16 złożył w Urzędzie Miasta i Gminy w O. wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia - budowa kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 DJP na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym K. Do wniosku została dołączona charakterystyka inwestycji autorstwa wnioskodawcy i kserokopia fragmentu nieaktualizowanej, powiększonej mapy zasadniczej z wykreśleniem lokalizacji planowanego kurnika.

We wniosku wskazano, że lokalizacja obiektu nastąpi w odległości powyżej 100 metrów od istniejącej zabudowy.

W toku wszczętego powyższym podaniem postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 DJP na działce [...] położonej w obrębie geodezyjnym K. organ administracji I instancji nie przeprowadził własnych czynności dowodowych, poza dołączeniem do akt sprawy kserokopii uchwały Rady Miasta i Gminy O. z dnia [...] 1998 r., Nr [...] w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy O. wraz z uzasadnieniem i rysunkami planu przedstawiającymi graficznie zmiany wprowadzone ta uchwałą.

W dniu 20 stycznia 2011 r. do organu wpłynęło pisma T. M., który wskazał, że jest właścicielem posesji sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji i wniósł o nieuwzględnienie podania M. R., ze względu na okoliczność, że bardzo blisko planowanej inwestycji znajduje się jego dom mieszkalny, a planowana inwestycja będzie zagrożeniem i degradacją dla środowiska.

Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] , znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy O. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 DJP na działce [...] położonej w obrębie geodezyjnym K..

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że jak wynika z dołączonej do wniosku mapy z wykreśleniem lokalizacji kurnika ma on zostać posadowiony w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od terenów budownictwa zagrodowego, zaś zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 z 2010 r. poz. 1397) przedsięwzięcie polegające na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości do 60 DJP nie zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 tego samego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. przedsięwzięcie polegające na chowie lub hodowli zwierząt prowadzone w odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów zabudowanych, nie zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu z załączonej do wniosku charakterystyki inwestycji wynika, że planowana jest obsada w granicach 55 DJP, a co za tym idzie przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 ze zmianami) dla których wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko i przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko w konsekwencji której wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia lub przedsięwzięcia potencjalnie mogącego oddziaływać na środowisko. Nadto organ wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego Uchwałą Rady Miasta i Gminy O. z dnia [...] 1998 r., Nr [...] w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy O..

Powyższe okoliczności przesądziły zdaniem Burmistrza Miasta i Gminy O. o tym, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musiał przy proponowanej przez inwestora obsadzie poniżej 60 DJP, oraz odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów zabudowanych zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się bezprzedmiotowe.

Nadto organ wskazał, iż tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek T. M. i jego zastrzeżenia co do planowanego przedsięwzięcia.

Z decyzją powyższą nie zgodził się T. M., który w terminie prawem przewidzianym złożył od niej odwołanie. W uzasadnieniu środka zaskarżenia odwołujący się wskazał, iż wybudowanie kurnika na sąsiedniej działce przyczyni się do pogorszenia stanu środowiska na jego nieruchomości oraz podniósł, że wszelkie zanieczyszczenia organiczne, pyłowe i gazowe a także owady i gryzonie będą przemieszczać się na jego teren.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. u po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] 2011 r. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena, czy przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy w związku z tym wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia.

Zdaniem organu odwoławczego, z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać ma na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) na działce [...] położonej w obrębie geodezyjnym K., przy czym zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (charakterystyka inwestycji i mapa z wykreśleniem lokalizacji kurnika), przedmiotowa inwestycja ma powstać w odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów budownictwa zagrodowego.

W ocenie organu II instancji - w świetle § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stanowiących, że przedsięwzięcie polegające na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości do 60 DJP oraz w odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów zabudowanych nie zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, dla omawianego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub przedsięwzięcia potencjalnie mogącego oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów T. M. podniesionych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, iż nie mają one znaczenia wobec przytoczonych w uzasadnieniu decyzji przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego sprawy związane z ewentualnym pogorszeniem stanu środowiska na działce T. M. oraz powstaniem na skutek wyżej wskazanej inwestycji zanieczyszczeń należą do materii prawa cywilnego a nie administracyjnego, a ewentualne spory związane z zakłócaniem korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę (tzw. immisje) rozstrzygane są przed sądem - w postępowaniu cywilnym.

Skargę na powyższą decyzję w terminie prawem przewidzianym wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. M. zarzucając naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez uznanie, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika nie będzie znacząco oddziaływać na jego nieruchomość, pomimo bliskiej odległości od jego działki, co wskazuje na uciążliwości związane z bliskim sąsiedztwem, dużej emisji azotu, hałasu, co będzie utrudniało pracę i zamieszkiwanie na działce, a także będzie miało zasadniczy wpływ na zdrowie i jakość życia.

W uzasadnieniu skargi T. M. podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a., bowiem przedmiotowa inwestycja może okazać się niezgodna z normami prawa europejskiego, co należy uwzględnić jeszcze przed rozpoczęciem budowy, w decyzji brak wskazania czy przedmiotowa inwestycja została ogrodzona w sposób zapewniający szczelne połączenie elementów zapewniające właściwe zabezpieczenie, brak również wskazania czy na inwestycji zostaną umieszczone wentylatory szczytowe i czy będą wytwarzały ponadnormatywne poziomy hałasu.

Nadto skarżący podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie zwróciło uwagi na zabezpieczenie interesów osób trzecich związane z bezpieczeństwem ludzi i mienia, ochroną przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas i wibracje, ochroną przed zanieczyszczeniami powietrza, a także ochroną jego nieruchomości w trakcie prowadzenia prac budowlanych pomimo tego, że zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu skargi T. M. wskazał nadto, iż budowa kurnika została zaplanowana w odległości około 100 m od mojego domu mieszkalnego i gospodarstwa rolnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w pisemnej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty zawarte w skardze nie mają uzasadnienia wobec obowiązujących przepisów prawa. W szczególności organ podniósł, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięcie polegające na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości do 60 DJP oraz w odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów zabudowanych nie zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegać ma na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od terenów budownictwa zagrodowego (dowód: charakterystyka inwestycji i mapa z wykreśleniem lokalizacji kurnika). Powyższe oznacza, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Tym samym, przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia potencjalnie mogącego oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko).

Uczestnik postępowania M. R. pismem z dnia 16 września 2011 r. poinformował, że w dniu [...]2011 r. wydana została przez Starostę S. decyzja nr 404/11 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. R. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego do produkcji brojlerów kurzych oraz zbiorników na ścieki sanitarne w miejscowości K. - H., gmina O., na działce nr ewid. [...].

Występując na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. T. M. poza argumentami podniesionymi w skardze wskazał nadto, że odległość 100 metrów na jaką powołują się organy powinna być liczona nie od jego budynku mieszkalnego, lecz od granicy jego działki, który to parametr nie jest spełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W realiach niniejszej sprawy podkreślić trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze oraz dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] 2011 r., nr [...], znak [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Przechodząc do rozważań o charakterze merytorycznym wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227z 2008 r., ze zm.) uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 60 tej samej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć określa w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2.

Wydane na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko weszło w życie 15 listopada 2010 r., co za tym idzie znajdowało ono zastosowanie w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu administracyjnym.

W rozporządzeniu tym prawodawca wskazał w § 2 katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz w § 3 katalog przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W szczególności w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). W myśl § 2 ust. 2 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, względnie jeżeli spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 tegoż rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

W § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono się chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie niniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone:

- mieszkaniowych,

- innych zabudowanych w wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt,

- zurbanizowanych niezabudowanych,

- rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych.

Przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z 2001 r.) jako tereny w Załączniku nr 6 pkt 3 zawierają definicję legalną, zgodnie z którą do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów oraz wobec treści podania M. R. dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia - budowa kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 DJP (dużych jednostek produkcyjnych) kluczowym zagadnieniem w sprawie jawi się ustalenie, czy planowana działalność w postaci chowu zwierząt prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, czy też odległość ta będzie większa, co niewątpliwie czyniłoby bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 k.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie organy wymaganiom tym nie sprostały.

Zauważyć bowiem należy, iż wbrew twierdzeniom organów obu instancji z treści wniosku M. R. nie wynika w żadnym razie by przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie kurnika do hodowli drobiu w ilości 55 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) miało zostać zrealizowane w odległości nie mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych.

W podaniu inicjującym postępowanie wskazano bowiem jedynie, że lokalizacja obiektu nastąpi w odległości powyżej 100 metrów od istniejącej zabudowy, czego nie sposób jednakże - jak uczyniły to organy obu instancji - utożsamiać z odległością od terenów mieszkaniowych obejmujących przecież nie tylko grunty zajęte pod budynki, lecz także pod urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe.

Odległości lokalizacji planowanego przedsięwzięcia od terenów mieszkaniowych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. nie sposób także ustalić w oparciu o dołączoną przez M. R. do wniosku inicjującego postępowanie mapę. Mapa ta stanowi bowiem jedynie niepotwierdzoną za zgodność kserokopię fragmentu nieaktualizowanej mapy zasadniczej, w której to kserokopii nie wskazano skali w jakiej to powiększenie zostało sporządzone, nie wskazano aktualnych granic nieruchomości oraz nie odzwierciedlono usytuowania budynków mieszkalnych wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nimi związanymi oraz ogródków przydomowych.

W toku postępowania nie przeprowadzono przy tym jakichkolwiek innych czynności dowodowych zmierzających do rzetelnego ustalenia powyższych, niewątpliwie istotnych dla sprawy okoliczności.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wymogów tych kserokopia fragmentu mapy zasadniczej dołączona do wniosku przez M. R. niewątpliwie nie spełniła. W aktach sprawy brak również wskazanych w art. 74 ust. 1 pkt 6 tej samej ustawy dokumentów w postaci wypisu z rejestru gruntów obejmującego przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującego obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Z tych też przyczyn zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznać należy za zapadłe z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i w związku z za tym przedwczesne. Taki sposób procedowania przez organy obu instancji, w tym w szczególności czynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących dowodowego uzasadnienia w aktach sprawy, uznać nadto należy za naruszenie wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze i na rozprawie wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż jak wykazano powyżej dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia, a nie techniką zdefiniowania ich poprzez stopień faktycznego oddziaływania na środowisko. Co za tym idzie jakiegokolwiek znaczenia prawnego dla uznania czy zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie mają okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące występującej jego zdaniem faktycznej szkodliwości planowanego przedsięwzięcia dla środowiska.

Za oczywiście bezzasadne uznać również należy argumenty skarżącego dotyczące rzekomego naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Przepisy te nie były bowiem stosowane przez orzekające w niniejszej sprawie organy i znajdą zastosowanie dopiero na etapie odrębnego postępowania w sprawie ewentualnego udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowego kurnika.

Nietrafnym jest również stanowisko skarżącego jakoby odległość 100 metrów na jaką powołują się organy powinna być liczona od granicy jego działki. Jak wykazano bowiem powyżej prawodawca definiując przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odwołał się do swoistego kryterium jakim jest odległość od terenów mieszkaniowych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., które to kryterium jest niewątpliwie odrębne zarówno od pojęcia odległości od samej zabudowy mieszkaniowej, jak i od kryterium odległości od granicy działki, którego zastosowania domaga się skarżący.

Jak wynika z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe (Załącznik nr 6 pkt 3). W definicji tej prawodawca odwołał się zatem wyłącznie do faktycznego sposobu użytkowania gruntów, a nie sposobu użytkowania wyodrębnionych ewidencyjnie działek gruntu.

Znamiennym jest przy tym, iż skarżący nie wskazuje na jakiekolwiek postawy prawne swojego twierdzenia jakoby odległość 100 metrów na jaką powołują się organy powinna być liczona od granicy jego działki.

Jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy nie miała również podnoszona przez uczestnika postępowania M. R. okoliczność, iż w dniu 31 maja 2011 r. wydana została przez Starostę S. decyzja nr [...]o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. R. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego do produkcji brojlerów kurzych oraz zbiorników na ścieki sanitarne w miejscowości K. - H., gmina O., na działce nr ewid. [...]. Jak już bowiem wskazano sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż kontroli tej dokonuje się według stanu prawnego i faktycznego oraz na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Co za tym idzie na sądową kontrolę zaskarżonej decyzji administracyjnej jakiegokolwiek wpływu nie może mieć późniejsza decyzja, wydana przez inny organ i w ramach odrębnego postępowania administracyjnego.

Reasumując, wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności powinien precyzyjnie ustalić faktyczną odległość planowanego kurnika od terenów zabudowy mieszkaniowej, to jest od gruntów zajętych nie tylko pod budynki mieszkalne, lecz także pod urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi, w tym w szczególności podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp. oraz od gruntów zajętych pod ogródki przydomowe i w zależności od wyników tych ustaleń rozważyć czy w sprawie koniecznym jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Poczynienie powyższych ustaleń faktycznych musi zostać zrealizowane przy zachowaniu wymagań określonych w przepisach k.p.a. oraz w przepisach szczególnych i w sposób umożliwiający ich weryfikację przez organ II instancji i ewentualnie sąd administracyjny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle powyższego oczywistym jest zasadność przyznania skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi o wynoszący 200 zł.

Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany.

W ocenie Sądu wykładnia celowościowa art. 152 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W niniejszej sprawie Sąd uchylił decyzję utrzymującą w mocy decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego. Z uwagi zatem na charakter prawny wyeliminowanego z obrotu prawnego aktu, który to akt miał charakter wyłącznie proceduralny i nie wiązał się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia, uznać należy, iż jako taki nie nadawał się on do wykonania (nie miał przymiotu wykonalności). Co za tym idzie nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania jego wykonania w trybie art. 152 p.p.s.a. Zauważyć w tym miejscu należy, iż również sposób sformułowania przez ustawodawcę art. 152 p.p.s.a. wskazuje, że choć obligatoryjnym jest każdorazowe dokonanie przez sąd w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność oceny dopuszczalności ich wykonania, to jednocześnie przepis ten nie determinuje treści konkretnego rozstrzygnięcia, na co wskazuje sformułowanie, iż "sąd w wyroku określa, czy (...) zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane", co wyraźnie wskazuje na dopuszczenie przez ustawodawcę do sytuacji, gdy nawet w przypadku uwzględnienia skargi nie zostanie wydane orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Inne orzeczenia o symbolu:
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Inne orzeczenia z hasłem:
Ochrona środowiska
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Inne orzeczenia ze skargą na:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Szukaj inne orzeczenia NSA: