Orzeczenia NSA

II SA/Wa 58/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-05-28

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. - oddala skargę -

Inne orzeczenia o symbolu:
6192 Funkcjonariusze Policji
Inne orzeczenia z hasłem:
Policja
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Komendant Policji


Uzasadnienie

Stan faktyczny sprawy ze skargi M.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], wydany na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), o przedłużeniu okresu zawieszenia wymienionej w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, z dalszym zawieszeniem 50 % należnego uposażenia i nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na mocy art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., przedstawia się następująco:

Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. zawiesił M.W. w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2008 r. na okres trzech miesięcy na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i stwierdził, iż na podstawie art. 124 tej ustawy zawieszonemu policjantowi zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Na podstawie art. 108 k.p.a. rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu tego rozkazu wskazano, że zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie wniosku naczelnika Wydziału [...] KSP w związku z wydaniem przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. w ramach prowadzonego postępowania karnego o sygn. akt [...] postanowienia o przedstawieniu wymienionej zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 231 § 2 w związku z art. 21 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej k.k. Nadanie rygoru zaś uzasadniono ochroną interesu służby tożsamego z interesem społecznym polegającego na tym, że policjant podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego winien być niezwłocznie odsunięty od wykonywania zadań i obowiązków służbowych. Decyzję doręczono stronie 9 czerwca 2008 r.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zawieszenia w czynnościach służbowych i ustalił datę zawieszenia na okres trzech miesięcy na dzień [...] czerwca 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1479/08, oddalił skargę M.W. na ostatnio wymienioną decyzję.

Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Stołeczny Policji przedłużył M.W. okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Po rozpoznaniu złożonego przez policjanta odwołania, zaskarżony rozkaz został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r.

Organ uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że M.W. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków jako funkcjonariuszowi publicznemu i działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Wobec tego przyjęto, że została spełniona przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, oraz że charakter zarzutu uzasadnia wskazany okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Komendant Główny Policji podniósł, że Policja jest instytucją zaufania publicznego, a tym samym wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Zwrócono uwagę, że policjantowi przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa jako funkcjonariuszowi publicznemu. Nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. było uzasadnione ważnym interesem społecznym, który wymaga, aby zadania nałożone na Policję były realizowane przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Koniecznym było więc natychmiastowe odsunięcie od pełnienia czynności służbowych osoby, na której ciąży poważny zarzut naruszenia porządku prawnego.

Organ wyjaśnił, że wydanie decyzji w sensie procesowym następuje z chwilą jej podpisania i od tej chwili organ jest związany wydaną decyzją. Skoro zawieszenie w czynnościach służbowych ustalone rozkazem personalnym z dnia [...]lipca 2008 r. trwało od dnia [...] czerwca 2008 r. do [...] września 2008 r., to rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2008 r. o przedłużeniu zawieszenia policjanta w czynnościach został wydany przed upływem okresu uprzedniego zawieszenia w czynnościach.

Podniesiono, że przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta nie było bezprzedmiotowe w związku z przebywaniem M.W. na urlopie wychowawczym, gdyż należało zapobiec sytuacji, gdy po ustaniu tego urlopu byłaby ona pełnoprawnym policjantem mogącym wykonywać wszelkie czynności służbowe. Zwrócono uwagę, że stosownie do art. 1863 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), mającego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 79 ustawy o Policji, pracownik może zrezygnować z urlopu wychowawczego w każdym czasie - za zgodą pracodawcy lub po uprzednim zawiadomieniu pracodawcy najpóźniej na 30 dni przed terminem zamierzonego podjęcia pracy.

Organ wskazał także, że niezawieszenie wymienionej w czynnościach służbowych, w świetle pragmatyki służbowej dotyczącej wysługi emerytalnej w związku z brzmieniem art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2402 ze zm.), stawiałoby ją w niezasadnie korzystniejszej sytuacji od policjantów, wobec których również zaistniały przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych, lecz nie przebywają oni na urlopie wychowawczym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M.W. wniosła o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., zarzucając im niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. Uznała, że zaskarżone rozstrzygnięcie ingeruje w jej stosunek służbowy, ponieważ Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. udzielił jej urlopu wychowawczego od [...] maja 2008 r. do [...] maja 2011 r. Jej zdaniem, postępowanie w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych było bezprzedmiotowe, gdyż nastąpiło w trakcie trwania urlopu wychowawczego, gdy nie wykonywała żadnych obowiązków służbowych i nie pobierała uposażenia. Wskazała, że przedłużenie zawieszenia w czynnościach nastąpiło w sytuacji uprzedniego upływu terminu zawieszenia w czynnościach, gdyż decyzję o przedłużeniu otrzymała 9 stycznia 2008 r. już po upływie terminu zawieszenia. Wnosząca skargę zakwestionowała nałożony na rozkaz personalny o przedłużeniu zawieszenia jej w czynnościach służbowych rygor natychmiastowej wykonalności, podnosząc, że nie został on należycie uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że przesłanką materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia jest przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie z jego brzmieniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przepis ten dotyczy tych policjantów, wobec których wydano już decyzję administracyjną o zawieszeniu w czynnościach służbowych w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na okres do trzech miesięcy.

Jak wynika ze stanu sprawy, Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] lipca 2008 r. ostateczny rozkaz personalny w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych M.W., a wniesioną od niego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1479/08.

Orzeczenie wydane przez organ na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Ustawodawca bowiem przyznał organowi możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji, w stosunku do którego toczy się postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego powyżej trzech miesięcy, jeśli w sprawie wystąpią okoliczności wskazujące, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania wspomnianej oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny. Prawidłowość rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska.

Niezależnie od powyższego dodać należy, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Mając zatem za podstawę powyższe kryteria, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy. Nie jest kwestionowany fakt, że wobec skarżącej toczy się postępowanie karne o czyn z art. 231 § 2 w związku z art. 21 § 2 k.k., który to czyn jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego, a postępowanie karne nie zakończyło się w terminie trzech miesięcy do chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym prawidłowo przyjął, iż w warunkach rozstrzyganej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który dawał organowi podstawę do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącej, a uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał powody, dla których uznał jego zaistnienie.

Jak wynika z ustaleń organu, [...] M.W. [...] Sekcji [...] KSP prokurator Prokuratury Okręgowej w W. przedstawił zarzut popełnienia przez funkcjonariusza publicznego czynu polegającego na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków i działaniu na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlegającego karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Wobec takiego zarzutu organ miał więc podstawy do zapobieżenia pełnieniu służby przez funkcjonariusza do czasu ukończenia postępowania karnego, gdyż w przeciwnym wypadku prowadziłoby to do naruszenia dobrego imienia Policji, będącej instytucją zaufania publicznego.

Nie można zgodzić się z zarzutem bezprzedmiotowości przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych z racji przebywania wnoszącej skargę na urlopie wychowawczym, gdyż nie powoduje to przerwania okresu służby w Policji. Policjant bowiem pozostaje w służbie od daty mianowania (art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o Policji) do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej o zwolnieniu (art. 41 tej ustawy). Także fakt, iż skarżąca pozostająca na urlopie wychowawczym nie pobiera uposażenia nie czyni rozkazu Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. bezprzedmiotowym w zakresie zawieszenia 50% należnego uposażenia, ponieważ organ był do tego zobowiązany treścią powyższego przepisu.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nastąpiło zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Rygor ten nadaje się wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny. W tym wypadku interes społeczny oznaczał wymóg realizacji zadań Policji przez osoby o nieposzlakowanej opinii i tym samym dające rękojmię przestrzegania porządku prawnego.

Nie można uznać za zasadny zarzut skarżącej, że okres jej zawieszenia w czynnościach służbowych został przerwany. Rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. o przedłużeniu w czynnościach służbowych był wydany bowiem przed [...] października 2008 r. kiedy to upływał okres jej zawieszenia w czynnościach służbowych wynikający z rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. Prawidłowe jest stanowisko organu, że rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2008 r. wiązało od dnia jego wydania, a nie doręczenia skarżącej. Zatem na datę jego obowiązywania nie ma wpływu fakt, że skarżąca otrzymała je po dniu 9 września 2008 r.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Inne orzeczenia o symbolu:
6192 Funkcjonariusze Policji
Inne orzeczenia z hasłem:
Policja
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Komendant Policji

Szukaj inne orzeczenia NSA: