II SA/Wr 2172/00 - Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 2001-12-06

Tezy

Brak wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi przeszkodę do uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku popełnienia samowoli budowlanej uniemożliwia jej lokalizację.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisławy i Witolda M. oraz Felicji i Ignacego E. na decyzję Wojewody D. z dnia 23 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie udzielonego pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego w postępowaniu wznowieniowym - uchyla zaskarżoną decyzję i ją poprzedzającą Kierownika Urzędu Rejonowego w Z.-Ś. z dnia 12 września 1996 r. (...); (...).

Uzasadnienie strona 1/3

Decyzją z dnia 12 września 1996 r. (...) - Kierownik Urzędu Rejonowego w Z.-Ś. na podstawce art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa - po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia 22 maja 1996 r. (...) odmówił uchylenia decyzji z dnia 28 grudnia 1994 r. (...) w sprawie pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego o wymiarach 3,2 0x3,0 5 m w Z.-Ś. przy ul. W. 13, wydanej dla Elżbiety R. zamieszkała Z.-Ś. ul. W. 13.

W uzasadnieniu podał, że decyzja z dnia 28 grudnia 1994 r. nie została doręczona współwłaścicielom posesji i dlatego postępowanie zostało wznowione. W wyniku przeprowadzonej rozprawy administracyjnej ustalono, że pawilon handlowy wykonano w 1993 r. wraz z przystąpieniem do użytkowania a inwestor posiada komplet uzgodnień umożliwiających działanie placówki handlowej. Podnoszone zarzuty dotyczące lokalizacji obiektu pod względem sanitarnym, bezpieczeństwa publicznego oraz zgody współwłaścicieli dostarczone przez inwestora opinie i uzgodnienia jednoznacznie rozstrzygnęły powyższe kwestie na korzyść inwestora. Inwestor pawilonu handlowego jest współwłaścicielem posesji Z.-Ś. ul. W. 13. Posesja ta użytkowana jest bez ścisłego zakreślenia sposobu władania. Zgromadzone dokumenty i wniesione przez strony uwagi rozpatrzono w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 6, ust. 2, art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. W wyniku wznowienia postępowania w sprawie nie stwierdzono naruszenia interesu prawnego stron w świetle przepisów wyżej cytowanego Prawa budowlanego. Wnoszone przez strony uwagi i zastrzeżenia dotyczą spraw porządkowych, własnościowych, których rozstrzygnięcie nie leży w kompetencji organu. Wobec powyższego, nie znaleziono podstaw do zmiany decyzji udzielającej pozwolenia.

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2000 r. (...) - Wojewoda D. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 151 par. 2 Kpa utrzymał w mocy powyższą decyzję. Podtrzymał też argumentację organu I instancji. Dodał, że trafne jest stanowisko organu I instancji o powołaniu się na art. 40 i art. 42 - Prawa budowlanego z 1974 r. w oparciu, o które przeprowadzone zostały procedury legalizujące samowolę budowlaną pawilonu, iż nie wymagają od właściciela obiektu samowolnie wykonanego wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o czym mowa w art. 29 ust. 5 ww. ustawy a tym bardziej zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Wymagania te występują podczas ubiegania się o pozwolenie na budowę. Rozciąganie tego obowiązku na etap uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest niedopuszczalne, co też organ I instancji wziął pod uwagę wskazując to w uzasadnieniu swojej decyzji, że okoliczność ta miała wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia. Nie można natomiast wydać pozwolenia na użytkowanie, jeżeli obiekt jest wybudowany niezgodnie z przepisami a usuniecie tych nieprawidłowości nie jest możliwe. Zatem skoro organ I instancji w postępowaniu wznowieniowym uwzględniając szereg zarzutów odwołujących się powtórzonych w uzasadnieniu odwołania nie stwierdził naruszenia prawa materialnego tj. Prawa budowlanego w oparciu, o które zalegalizował samowolę budowlaną spornego pawilonu, to zgodnie ze stanem prawnym sprawy miał prawo odmówić uchylenia własnej decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu.

DJUR.PL Kontakt