Orzeczenia NSA

II SA/Wr 680/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2007-02-22

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A Spółka z o. o. w R. oraz P Spółka z o. o. w R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - rozbudowę i przebudowę stacji paliw na działce nr [...] we W. przy ul. A. K. [...] oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a ponadto postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A Spółka z o. o. w R. i P Sp. z o. o. w R. kwoty po 455 zł /czterysta pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem kosztów postępowania sądowego.

Inne orzeczenia o symbolu:
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, przeniesienie pozwolenia na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewoda


Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1 art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) oraz na podstawie art. 104 kpa i art. 92 ust.1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. - O samorządzie powiatowym (jednolity tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w wyniku rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 9 czerwca 2004 r. z uzupełnieniami w sprawie rozbudowy i przebudowy stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P Sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. O. [...], rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W.

E. i W. U. pismem z dnia 21 lutego 2005 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania, w sprawie wydania wskazanej wyżej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. działka [...], na podstawie art. 145 §1 pkt. 5 kpa. Jako powody uzasadniające wznowienie wskazano, iż na podstawie aktu notarialnego A nr [...] z dnia 11.02.2005 r. wnioskodawcy są właścicielami działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) wraz z zabudowaniami, graniczącej z działka [...], której dotyczy pozwolenie na budowę. Ponadto zapisy w księgach wieczystych i akcie notarialnym informują o służebności gruntowej każdoczesnego użytkownika wieczystego działek nr [...] na rzecz [...] i odwrotnie, służebność ta została również przeniesiona na działkę [...]. Służebność gruntowa dotyczy prawa swobodnego przechodu i przejazdu przez ciągi pieszo jezdne. Wnioskodawcy podnieśli ponadto, że nie otrzymali żadnych informacji o wydaniu pozwolenia ma budowę ani od poprzedniego właściciela nieruchomości ani od inwestora.

Wobec ujawnienia istotnych, nowych okoliczności faktycznych i dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi który wydał decyzję nr [...], postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent W. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104 i 105 §1 i 2 kpa w związku z art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w wyniku rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania P Sp. z o. o. odmówił umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 21 marca 2005 r.

Następnie po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Prezydent W. wobec uznania, iż przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania nowe dowody i okoliczności są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił na podstawie art. 104, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151§ 1 pkt 2 kpa w związku z art.5 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane - decyzję własną z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, iż projektant opracowując projekt budowlany bez uwzględnienia interesów i powiązań z właścicielami sąsiadujących obiektów budowlanych oraz ukrywając fakt istnienia służebności gruntowej przez działkę [...] wprowadził tutejszy organ w błąd, wskutek czego została wydana wadliwa decyzja. Gdyby bowiem wnioskodawca pozwolenia na budowę rzetelnie przedstawił faktyczny stan nieruchomości inwestycji oraz nieruchomości sąsiedniej wraz z urządzeniami to należałoby odmówić pozwolenia na budowę w przypadku braku poprawnego rozwiązania przedstawionego w wyznaczonym terminie. Reasumując wskazano naruszenie przywołanego wyżej art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Od powyższej decyzji wspólne odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Spółka z o. o. w R. i P Spółka z o. o. w R. zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi który wydal decyzję, pozwalające na wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do przeciwnego wniosku. Ponadto wywiedziono również zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 7 kpa tj zasady prawdy obiektywnej w konsekwencji niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieustalenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wskazano na naruszenie art. 77 kpa poprzez uchybienie nakazowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz uchybienie przepisowi art. 80 kpa, przez nieobiektywną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i bezpodstawne uznanie okoliczności za udowodnione.

Wojewoda D. po przeanalizowaniu całości akt sprawy i złożonego odwołania decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji uchylającą decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, rozbudowę i przebudowę stacji paliw oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w sprawie może zapaść decyzja uchylająca dotychczasową decyzję i orzekająca na nowo o istocie sprawy, wówczas gdy organ stwierdzi wady decyzji mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, wymagające uchylenia takiej decyzji. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z oceną organu I instancji nastąpiło istotne naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, gdyż projekt budowlany nie spełnia wymagań art. 5 ust.1 pkt 9 tej ustawy, z uwagi na pozbawienie osób trzecich swobodnego dostępu do nieruchomości sąsiednich, oraz z uwagi na fakt nieuwzględnienia w projekcie zagospodarowania terenu zasadniczych wymagań § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Jak zauważono, organ pierwszej instancji obowiązany był, w trybie przewidzianym w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości wraz z wskazaniem terminu ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie Prezydent W., nie wydał wspomnianego postanowienia, wydając jedynie decyzję uchylającą, poprzednie orzeczenie bez wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Prezydent W., przeprowadził postępowanie naprawcze, w trakcie którego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku z dnia 9.06.2004 r. w sprawie pozwolenia na budowę- rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. Wniosek należało uzupełnić o oświadczenie dysponowania nieruchomością na cele służebności, w projekcie budowlanym wskazać spełnienie wymagania zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego, natomiast projekt zagospodarowania terenu opracować z uwzględnieniem wymagań § 8 rozporządzenia MSWiA z 3 lipca 2003 r. Ponadto w projekcie należało wyjaśnić kwestie likwidacji istniejącego osadnika z dolejaczem, kolidującego z projektowanym pawilonem handlowym w sąsiedztwie czynnej myjni samochodowej, funkcję projektowanego budynku oraz niezgodną z istniejącym zagospodarowaniem terenu "zieleń istniejącą". Inwestor nie usunął w wyznaczonym terminie wskazanych w postanowieniu braków.

W wyniku ponownej analizy złożonego wniosku wraz z projektem budowlanym zamiennym, organ I instancji uznał, iż w dalszym ciągu nie spełnia on wymagań art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, gdyż osoby trzecie pozbawione zostały swobodnego dostępu do nieruchomości sąsiedniej gdzie jest prowadzona działalność gospodarcza. Nadto stwierdzono, że w projekcie zagospodarowania terenu stacja LPG została zlokalizowana na istniejącym ciągu pieszo-jezdnym, co uniemożliwia swobodny dojazd klientów myjni do stanowisk zewnętrznego i wewnętrznego. Nadal nie poprawiono w opisie projektu rzeczywistej funkcji odstojnika ścieków technologicznych, na którym został posadowiony budynek handlowy. W opisie istniejącego stanu zagospodarowania terenu inwestycji nie podano pełnych informacji na temat sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, których sposób użytkowania mógłby wpływać lub ograniczać sposób "zainwestowania" działki nr [...]. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie wykazuje zewnętrznego stanowiska mycia pojazdów na działce nr [...]. Nie uwzględnia istniejących dróg komunikacji wewnętrznej, łuków wskazujących kierunek wjazdu na zewnętrzne i wewnętrzne stanowisko mycia pojazdów, wynikających z ustanowionej służebności polegającej na prawie swobodnego przechodu i przejazdu przez istniejące ciągi pieszo- jezdne. Nie przedłożono również zgody na odprowadzenie ścieków do przyłącza będącego własnością użytkowników działki nr [...]. Końcowo podkreślono, że w dokumentacji brak jest również akceptacji stron, dla planowanych rozwiązań inwestycyjnych na działce nr [...], które swoim zasięgiem mogą ograniczać lub wręcz uniemożliwiać ich użytkowanie. W konsekwencji Prezydent W. uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] i odmówił P Sp. z o. o. Zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołania do Wojewody D. złożyła Spółka z o. o. P oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Spółka z o. o. W odwołaniach zarzucono organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W odwołaniu zakwestionowano również postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]. W ocenie odwołujących się, w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi wydającemu decyzję. Wspomniana okolicznością nie może być zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego w części rysunkowej błąd polegający na naniesieniu projektowanego budynku w skali innej niż skala mapy, w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości. W opinii odwołujących się wiedza dotycząca służebności gruntowej nie była niezbędna do prawidłowego wydania decyzji, a zaprojektowane rozwiązania komunikacyjne zapewniają swobodne korzystanie w zakresie przechodu i przejazdu właścicielom sąsiedniej nieruchomości i osobom korzystającym z myjni na sąsiedniej działce. Nadto jak wywodzą skarżący szerokość i przebieg ciągów pieszo- jezdnych nie zostały w akcie notarialnym kupna- sprzedaży działki nr [...] zdefiniowane, a ustanowiona służebność nie może ograniczać prawa swobodnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Faktu istnienia służebności w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nie ujawniono, bowiem druk oświadczenia nie zawiera tego typu pozycji, a obowiązujące przepisy nie precyzują takiego obowiązku. Inwestor posiadał zgodę poprzedniego właściciela sąsiedniej działki na budowę pawilonu handlowego oraz akceptację zastosowanych rozwiązań komunikacyjnych. Z kolei istniejący na działce inwestora osadnik ścieków technologicznych nie spełniał wymogów technicznych i z chwilą nabycia własności stacji paliw i użytkowania wieczystego gruntu przez P Sp. z o. o. pozostał w wyłącznym władaniu tej spółki. Natomiast pas zieleni wzdłuż granicy działki został zaznaczony jako istniejący na skutek oczywistej pomyłki, poprawionej w zamiennym projekcie. W odwołaniu ponadto zakwestionowano zasadność spełnienia obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem nr [...] tj. obowiązek przedłożenia aktu notarialnego, w którym określona została służebność drogowa , uzyskania kolejnych akceptacji projektowych rozwiązań ze strony osób trzecich, pomimo że wymagane akceptacje znajdowały się już w aktach sprawy. Podano również pod wątpliwość obowiązek uzyskania upoważnienia od Ministra Budownictwa i Transportu do prowadzenia budowy w granicy działek oraz wyjaśnienia przyczyn likwidacji odstojnika z odolejaczem, choć urządzenie to pozostawało w wyłącznej dyspozycji użytkownika wieczystego terenu, zgodnie z jego wiedzą było nieczynne, a powód jego rozbiórki był znany organowi i oczywisty, z uwagi na plany wzniesienia w tym miejscu pawilonu handlowego.

W wyniku rozpatrzenia odwołań organ II instancji w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda D. stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z uwagi na fakt, iż po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, organ pierwszej instancji ustalił, iż faktycznie istnieją nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji, obowiązany był przeprowadzić postępowanie zmierzające do ponownej analizy dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę i przeprowadzenia postępowania z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Wskazał na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy czym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winno spełniać wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów, wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 242, póz. 2421). Wobec powyższego, w opinii Wojewody do obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej wydającego pozwolenie na budowę bezspornie należy ocena prawidłowości wypełnienia złożonego oświadczenia. Organ ten nie sprawdza natomiast jego prawdziwości, gdyż jak wiadomo oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli oczywiście nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu. Inwestor załączając do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie wskazał w tym oświadczeniu, jak też w innych dokumentach, że użytkowanie działki nr [...] jest ograniczone poprzez ustanowioną w akcie notarialnym, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki numer [...] oraz działki [...] służebnością polegającą na prawie swobodnego przechodu i przejazdu przez ciągi pieszo-jezdne na działce [...]. Wobec powzięcia informacji w tym zakresie, organ obowiązany był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tym samym organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na Inwestora obowiązek dostarczenia aktu notarialnego dotyczącego umowy sprzedaży działki nr [...]. Jak wskazano (na marginesie sprawy), Inwestor nie załączył do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane żadnych dokumentów (np. wypis z Krajowego Rejestru Spółek).

Jak podkreślono zgodnie z regulacją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi: zgodność projektu budowlanego działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b tej ustawy, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 1 ust. 7 (zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. I, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Z przedłożonego aktu notarialnego wynika natomiast bezspornie, że działka nr [...] objęta jest służebnością drogową. Zatem projektant w projekcie zagospodarowania terenu obowiązany był w sposób jednoznaczny określić granice ustanowionej służebności poprzez wyznaczenie drogi wewnętrznej o parametrach ciągu pieszo-jezdnego spełniającego wymagania dla tego typu dróg, wynikające z przepisów szczególnych. Do określenia w projekcie zagospodarowania terenu wewnętrznego układu dróg dojazdowych zobowiązują Inwestora przepisy § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, póz. 1133), zgodnie z którym projekt zagospodarowania działki zarówno w części graficznej, jak i części rysunkowej powinien określać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu miejsca wjazdu i wyjazdu na teren i z terenu planowanej inwestycji nie wypełnia wymogu wynikającego ze wskazanego przepisu.

Stosownie do przepisu § 12 ust. I pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.), jeżeli z przepisów tego rozporządzenia lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z kolei zgodnie z przepisem § 12 ust. 3 pkt I i 2 rozporządzenia, sytuowanie ściany budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (ściana zewnętrzna bez otworów okiennych lub drzwiowych), dopuszcza się bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

Ponadto, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej (§12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia). W konsekwencji o lokalizacji budynku w granicy działki nie może decydować zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli zgoda ta została wyrażona w akcie notarialnym. Projektowany w ramach przedmiotowej inwestycji budynek - pawilon handlowy zlokalizowany został bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (po podziale [...]). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż na działce sąsiedniej istnieje budynek usytuowany od granicy działki inwestora w odległości około 6 m. Inwestor nie wykazał też, pomimo nałożonego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] obowiązku, że nie ma innej możliwości, z uwagi na rozmiary działki, zlokalizowania tego obiektu i takiej lokalizacji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Lokalizacja ta nie wynika też z ustaleń obowiązującego w dniu wydania przez Prezydenta Miasta W. decyzji nr [...] z dnia [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr [...] z dnia [...]. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nałożono obowiązek opracowania projektu budowlanego zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (ust. 3 decyzji). Również Inwestor nie uzyskał zgody właściwego Ministra na odstępstwo od warunków technicznych, do czego zobligował Inwestora organ pierwszej instancji w wymienionym wyżej postanowieniu.

Nadto w załączonym do akt piśmie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o. o. we W. [...] z dnia [...] dotyczącym zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków sanitarnych dla rozbudowywanej stacji paliw przy ul. A. K. [...] (działka [...]) we W. ustalone zostały warunki zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków. W piśmie tym wskazano, że odbiór ścieków sanitarnych zapewniony będzie do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej Q 0,25 m w ulicy P. (skrzyżowanie A. K. - T.) poprzez istniejące przyłącze i instalację kanalizacyjną znajdującą się na przedmiotowej nieruchomości pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody właściciela wyżej wymienionego przyłącza i instalacji. W konsekwencji zdaniem organu z powyższego wyraźnie wynika , że w ramach planowanej rozbudowy nie była możliwa likwidacja jakichkolwiek urządzeń kanalizacji sanitarnej, a podłączenie do istniejącej kanalizacji mogło być dokonane jedynie za zgodą właściciela urządzenia. Zatem likwidacja istniejącego odolejacza ścieków technologicznych nie mogła być dokonana bez stosownych uzgodnień i ewentualnego zastosowanie rozwiązania zamiennego.

Końcowo Wojewoda stwierdził, oceniając postanowienie organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] pod kątem zgodności z przepisami prawa, że wobec opisanych wyżej uchybień i wadliwości projektu, w ocenie organu odwoławczego, nałożone w tym postanowieniu obowiązki były zasadne. Ponieważ strona nie uzupełniła projektu budowlanego w terminie wskazanym w tym postanowieniu, organ pierwszej instancji zobowiązany był do uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. wniosła P Sp. z o. o. ponawiając zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W ocenie skarżącej wiedza dotycząca służebności gruntowej nie była organowi niezbędna do prawidłowego wydania decyzji. Służebność nie może bowiem ograniczać prawa swobodnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane i gospodarcze użytkownika. Z uwagi na fakt iż szerokość i przebieg ciągów pieszo-jezdnych na działce nr [...] nie zostały nigdy w ramach służebności drogowej zdefiniowane, skutkiem czego ciągi te mogą być wyznaczane przez użytkownika wieczystego działki w sposób umożliwiający niezbędny dostęp do nieruchomości sąsiedniej. Zaznaczenie w pierwotnym projekcie "projektowanej zieleni", jako istniejącej nie ma istotnego znaczenia dla przebiegu powiązań komunikacyjnych na terenie stacji paliw i nie może mieć wpływu na uchylenie decyzji z powodu oczywistej omyłki w projekcie zagospodarowania działki. Jednocześnie skarżąca spółka zarzuca, iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji , dotyczących postanowienia nr [...]. Inwestor w piśmie z dnia 20 marca 2006 r. ustosunkował się do wszystkich nałożonych w tym postanowieniu obowiązków, jednak szereg wymagań nałożonych w tym postanowieniu było niezasadnych i miały one wpływ na rozstrzygniecie w sprawie Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. o identycznej treści jak skarga P złożyło również Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Spółka z o. o.

W odpowiedzi na obie skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Odpowiedzi na wskazane skargi (o tej samej treści) skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli również uczestnicy postępowania E. i W. U., wraz z wnioskiem o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podnieśli posiłkując się argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji , iż wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności, są istotne dla sprawy i mają znaczenie prawne. Gdyby bowiem Organ posiadał stosowną wiedzę w przedmiocie istnienia służebności, nie wydałby decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem strony skarżący nie może tłumaczyć się, ze nie ujawnił faktu istnienia służebności drogowej, ponieważ nie istnieją żadne przepisy prawne wymagające ujawnienia tego typu faktów. Obowiązek ujawnienia służebności drogowej we wniosku o pozwolenie na budowę wynika bowiem z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2. Zgodnie z tymi przepisami część opisowa projektu budowlanego powinna określać m.in. układ komunikacyjny, natomiast część rysunkowa projektu powinna określać m. in. układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje i profile tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Zatem służebność (zwłaszcza służebność czynna, jaką jest służebność swobodnego przechodu i przejazdu) jako ograniczone prawo rzeczowe obciążające daną nieruchomość i mające na celu zwiększenie użyteczności innej nieruchomości, powinna zostać ujawniona w przedłożonym przez Skarżącego projekcie, tym bardziej w sytuacji, gdy treść tej służebności wskazuje na istnienie w obrębie danej działki układu komunikacji wewnętrznej. Brak ujawnienia służebności wpłynął na rozstrzygnięcie sprawy i tym samym naruszył nabyte prawa osób trzecich.

Nadto zdaniem uczestników postępowania Skarżący podał nieprawdę bowiem w ciągu pieszo-jezdnym od strony A. K. ujawnił rzekomo istniejącą zieleń, która uzasadniała zaprojektowanie w tym miejscu stacji LPG, a także podał, że osadnik, na którym zaprojektowano budynek jest nieczynny ponieważ nie spełniał wymogów technicznych niezbędnych dla tego typu urządzeń. Zarówno inwestor jak i projektant znali prawdziwą funkcję osadnika (oświadczenie p. D. Z. z dnia 06.06.2005 r. - sprzedającego działkę Inwestorowi oraz zeznanie A. H. - przedstawiciela P Sp. z o. o. prowadzącego projekt rozbudowy stacji paliw złożone na Policji w dniu 08.03.2006 r. i wyjaśnienie arch. Małgorzaty Rybackiej złożone u Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej D. Izby Architektów we W. w dniu [...]), a informację o istnieniu zewnętrznego stanowiska mycia pojazdów i myjni w budynku zawiera także Raport oddziaływania na środowisko opracowany przez "Akszak Consulting" M. Okińczyca. Raport ten był podstawą opracowania projektu będącego załącznikiem do pozwolenia na budowę, czyli jak wywodzi uczestnik postępowania funkcja osadnika była znana zarówno projektantowi jak i inwestorowi.

Ujawnienie w projekcie podstawowym, wbrew stanowi faktycznemu istniejącej zieleni w poprzek ciągu pieszo-jezdnego biegnącego wzdłuż ul. A. K., w opinii autorów odpowiedzi na skargę, sugerowało organowi wydającemu pozwolenie na budowę, że w tym miejscu nie ma komunikacji wewnętrznej i nie ma przeszkód na usytuowanie tam stacji LPG. Zdaniem uczestników postępowania nie jest to oczywista pomyłka podlegająca sprostowaniu, ale świadome wprowadzenie przez skarżących w błąd organu wydającego pozwolenie na budowę celem uzyskania akceptacji dla przestawionego projektu budowlanego z oczywistym pokrzywdzeniem interesów osób trzecich.

Projekt wbrew twierdzeniom Skarżącego nie zapewnia również swobodnego dostępu do działki Uczestników postępowania, tj. działki [...]. Jest niezgodny z regulacjami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 07.04.2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 109 poz. 1156), które jednoznacznie określają, że szerokość ciągów pieszo-jezdnych wynosi minimum 5m. Tymczasem według przedłożonego przez Skarżącego projektu zamiennego szerokość przejazdu wynosi 4,5 m. Ponadto w czasie tankowania paliwa przejazd jest całkowicie niemożliwy, gdyż szerokość pojazdu wynosi 2,5 m i strefa ochronna kolejne 1,5, co razem daje 4,0 m. Pozostaje więc zaledwie 0,5 m ciągu pieszo-jezdnego, a nie 3,75 m jak podaje Rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w załączonej opinii z dnia 12.12.2005 r. Jest to zatem szerokość niezgodna z obowiązującymi normami. Ponadto przy zachowaniu szerokości przejazdu 4,5 m wykonanie manewru skrętu pojazdu na zewnętrzne stanowisko mycia pojazdów jest całkowicie niemożliwe.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r., Sąd wobec stwierdzenia, iż przedmiotem obu wskazanych wyżej skarg jest decyzja ostateczna Wojewody D. z dnia [...], [...], uznał że zachodzi potrzeba ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem mogły być one objęte jedną skargą. Zatem na podstawie art. 111 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowieniem Sądu obie sprawy połączyć i rozpoznać pod sygn. akt II SA/Wr 680/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według oceny Sądu organy w pierwszej fazie postępowania wznowieniowego nie rozpoznały i nie rozważyły istotnych kwestii procesowych, decydujących o dopuszczalności wznowienia postępowania w nin. sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, P Sp. z o. o. /inwestor/ kupiła prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] od E Sp. z o. o. reprezentowanej przez D. Z., na mocy notarialnej umowy sprzedaży z dnia 28 marca 2003 r. Według § 10 tej umowy kupujący ustanowił na rzecz każdoczesnego użytkownika działki nr [...] objętej KW nr [...] oraz działki nr [...] KW nr [...] służebności polegającej na prawie swobodnego przejazdu i przechodu przez ciągi pieszo - jezdne na działce nr [...] (zaś sprzedawca ustanowił podobną służebność na rzecz działki nr [...] przez działkę nr [...]). W § 13 strony umowy wyraziły zgodę na zabudowanie terenu w granicach działek [...] i [...] budynkami o szerokości i wysokości nie większej od dotychczas istniejącego budynku na działce [...], do granicy biegnącej między działkami [...] i [...] wzdłuż ściany południowej budynku posadowionego na działce [...]. W. U. był od 1994 r. poddzierżawcą a następnie dzierżawcą myjni samochodów ciężarowych położonej na działce nr [...]. Pismem z dnia 31.03.2003 r. E Sp. z o. o. zawiadomiła dzierżawcę, że na mocy umowy sprzedaży z dnia 31.03.2003 r. właścicielem działki jest D Sp. z o. o. Według wypisu z rejestru gruntów na dzień 16.06.2004 r. (przy aktach dot. wydania pozwolenia na budowę) dla działek nr [...] i [...] ujawniono służebność obciążającą działkę nr [...] na rzecz działki nr [...]. W aktach tych znajduje się ponadto kserokopia części umowy notarialnej z 28.03.2003 r., jednak pochodząca z akt postępowania karnego z 2005 r., czyli z okresu po wydaniu pozwolenia na budowę. Do projektu budowlanego dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył m.in. oświadczenie D Sp. z o. o. (prezes zarządu D. Z.) z dnia 24.06.2004 r. "o zgodzie na budowę przez działkę", w którym jako właściciel działki [...] po zapoznaniu się z projektem zagospodarowania działki nr [...] i zamierzeniem inwestycyjnym P Sp. z o. o., Spółka nie wnosi żadnych zastrzeżeń i uwag do lokalizacji oraz wyraża zgodę na budowę w granicy działki nr [...], a ponadto oświadczenie tej Spółki z dnia 20.08.2004 r. o wyrażeniu zgody na odprowadzenie ścieków sanitarnych z projektowanego obiektu poprzez istniejące przyłącze i instalację sanitarną. W decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę określono obszar oddziaływania obiektów na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Odpis tej decyzji doręczono D Sp. z o. o. w dniu 18 stycznia 2005 r. Od decyzji nie złożono odwołania. Wniosek o wznowienie złożony przez E. W. U. w dniu 21.03.2005 r. nosi datę sporządzenia 21.02.2005 r. i zawiera informację o zapoznaniu się przez nich z aktami sprawy w dniu 21.01.2005 r. Wnioskodawcy przytoczyli i udokumentowali twierdzenia, że działkę nr [...] wydzieloną z działki nr [...] i graniczącą z działką nr [...] nabyli w dniu 11.02.2005 r. umową zawartą w wykonaniu umowy przedwstępnej z dnia 21.07.2004 r. Jako nabywcy działki zostali uprawnionymi do służebności przejazdu i przechodu przez działkę inwestora nr [...], tymczasem projektowane obiekty uniemożliwiają dojazd oraz znacznie utrudniają wyjazd z myjni położonej na ich działce nr [...]. Wnioskodawcy złożyli wniosek o przesłuchanie świadka D. Z. na okoliczność uzgodnień pomiędzy nim a inwestorem dotyczących usytuowania projektowanej przebudowy i rozbudowy oraz wiedzy inwestora o potrzebach wnioskodawców związanych z prowadzeniem myjni samochodów ciężarowych, co wymaga swobodnego dojazdu przez działkę nr [...]. W uzupełnieniu wniosku zawarto m.in. informację o sprzedaży działki nr [...] przez inwestora na rzecz A Sp. z o. o., potwierdzoną przez wykaz właścicieli i władających z dnia 24.03.2005 r. (dokumenty 6.1 w aktach wznowieniowych). W dniu 24.03.2005 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek E. W. U. W dniu [...] organ wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania po rozpatrzeniu wniosku E. W. U., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. W treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć wyraźnie wskazano, że postępowanie wznowieniowe toczy się na wniosek E. W. U. (postanowienia w kwestii wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę, kolejna decyzja wznowieniowa). W kolejnych pismach w toku postępowania wnioskodawcy ci wykazali, że podane we wniosku daty jego sporządzenia i zapoznania się z aktami sprawy zostały zamieszczone omyłkowo, bowiem o sprawie dowiedzieli się w dniu 18.03.2005 r., zaś wniosek złożyli w dniu zapoznania się z aktami sprawy. W wydanych decyzjach organy jedynie podają, że wnioskodawcy nie byli stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją oraz że złożyli wniosek o wznowienie z dochowaniem ustawowego terminu, jednak okoliczności tych nie rozważają, szerzej nie omawiają. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wymienił dwie nowe okoliczności (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę, a mianowicie istnienie służebności przejazdu i przechodu obciążającej działkę inwestora oraz projektowanie likwidacji czynnego odolejacza ścieków technologicznych bez rozwiązań zamiennych, przy zawarciu w projekcie nieprawdziwej informacji, że jest to zbiornik nieczynny. Przy wzięciu pod rozwagę ochrony interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego) znajomość tych okoliczności przez organ mogła lub powinna doprowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Kolejno, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy pozwolenia na budowę organ ujawnił ponadto szereg istotnych naruszeń prawa materialnego, w szczególności wynikające z usytuowania budynku na granicy działki. Wbrew wywodom skarżących, powyższe ustalenia i oceny nie były nieprawidłowe. Uściślenie granic służebności leżało w interesie użytkownika wieczystego nieruchomości obciążonej, skoro obciążenie odnosiło się do istniejących pasów pieszo-jezdnych, zaś inwestor zamierzał je częściowo zająć. Niewątpliwie powinien ujawnić organom to ograniczenie przysługującego mu prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dostosować zamierzenie inwestycyjne i jego projekt do uzasadnionych potrzeb uprawnionego z tej służebności. Samo jedynie nabycie działki ze znajdującym się na niej funkcjonującym urządzeniem sąsiedniego przedsiębiorstwa, nie uzasadniało prawnie likwidacji tego urządzenia bez uzgodnienia z sąsiadem. Z tych dwóch podstawowych okoliczności można było wyprowadzić prawną ochronę interesów użytkownika wieczystego sąsiedniej nieruchomości, położonej w sferze oddziaływania projektowanej budowy, nie tylko na gruncie prawa cywilnego, ale również administracyjnego prawa budowlanego, o czym szczegółowo wywodziły organy i uczestnicy postępowania. Pewne wątpliwości mógł jedynie budzić zamysł wykorzystania tych okoliczności wznowieniowych ponadto do próby usunięcia wad materialnoprawnych pozwolenia na budowę, wymagających rozważenia raczej zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sygnalizując jedynie tę kwestię, skoro postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę nie toczy się, a ocenom podlega postępowanie wznowieniowe, Sąd jak już wspomniano zmuszony był uchylić decyzje wznowieniowe wraz z postanowieniem o wznowieniu postępowania wobec nierozważenia przez organy skutków procesowych złożenia wniosku o wznowienie przez następcę prawnego strony już ostatecznie zakończonego postępowania.

O ile w zakresie uprawnienia do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego przez następców prawnych zgłaszane są zastrzeżenia w postępowaniu nieważnościowym (patrz orzecznictwo NSA, wyrok I SA/311/99 Lex nr 55297, I SA 310/99 Lex nr 55755, por. orzeczenia NSA w ONSA 2004/1/3 lub 1995/1/32), o tyle zagadnienie to nie budzi wątpliwości w postępowaniu wznowieniowym (patrz orzeczenia w ONSA 1993/3/64 lub 2000/2/45).

Jednakże następstwo procesowe oznacza wstąpienie nowego podmiotu w sytuację procesową dotychczasowej strony, bez możliwości powtórzenia dotychczasowych czynności, którymi następnie jest związany na równi z tą stroną (patrz G. Łaszczyca, A. Matan "Następstwo procesowe w ogólnym postępowaniu administracyjnym" P i P 2000 z. 5 s. 58). Mówiąc obrazowo, organ powinien oceniać wniosek o wznowienie złożony przez E. W. U. pod względem procesowym tak samo, jak gdyby został złożony przez D Sp. z o. o. Dotyczy to w szczególności kwestii dochowania terminu do złożenia podania, wynoszącego jak wiadomo miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 408 § 1 k.p.a.). Powinno być oczywiste, że D Sp. z o. o. wiedziała o przysługującej jej służebności od dnia jej ustanowienia i zapewne wiedziała, że jedno z urządzeń myjni funkcjonującej na działce tej Spółki zostało zbyte lub znajduje się na działce zbytej inwestorowi. Mniejsze znaczenie procesowe powinno mieć oświadczenie tej Spółki złożone inwestorowi, że naruszenie tej służebności będzie zdarzeniem obojętnym z punktu widzenia jej interesów, gdyż mogło ono mieć znaczenie w zakresie stosunku cywilnoprawnego z dzierżawcą myjni, dla którego to zdarzenie ma znaczenie zasadnicze dla prowadzonej działalności gospodarczej. Złożenie tego oświadczenia nie wpływa na ocenę, że organ nie wiedział o służebności i zapewne nie pozbawiło D Sp. z o. o. możności skutecznego domagania się wznowienia postępowania administracyjnego (jak wiadomo nowelizacja k.p.a. z 1980 r. wyeliminowała przeszkodę w postaci winy strony). Jak wyjaśniono w Komentarzu do KPA M. Jaśkowskiej wyd. II Zakamycze 2005 s. 878, złożenie podania o wznowienie przez stronę z uchybieniem terminu, nie pozbawia oczywiście organu możności wznowienia postępowania z urzędu (poza podstawą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W nin. sprawie uchybienie terminu było niewątpliwe, skoro decyzja zaskarżona podaniem o wznowienie stała się ostateczna z dniem 2 lutego 2005 r., zaś złożone ono zostało w dniu 21 marca 2005 r., czyli po upływie miesiąca. Strona składająca podanie była związana oświadczeniem swego poprzednika procesowego, że zna i akceptuje zamierzenie inwestora. Akceptacja ta mogła nie przesądzać o treści rozstrzygnięcia w świetle przepisów prawa budowlanego regulujących przesłanki wydania pozwolenia na budowę, to jednak stan wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia powinien być, jak zaznaczono, niewątpliwy po stronie Spółki, a w konsekwencji również po stronie jej następcy procesowego. Organ powinien w omawianej sytuacji rozważyć, czy zamierza wszcząć postępowanie wznowieniowe z urzędu, czy też odmówić wznowienia na wniosek (art. 149 § 3 k.p.a. i cyt. Komentarz s. 884-887). Wątpliwość budzi jedynie kwestia, czy podanie strony jako spóźnione powinno być zawsze załatwione w określony sposób, niezależnie od zamiaru wszczęcia postępowania z urzędu, czy też zamiar ten wyłącza potrzebę stosowania art. 149 § 3 k.p.a. (jak sugeruje się w cyt. Komentarzu). W każdym razie można przyjąć, że o ile organ wznowi postępowanie z urzędu (art. 149 § 1 k.p.a.), to powinien wyjaśnić w uzasadnieniu, że czyni tak z uwagi na uchybienie terminu przez stronę, o ile zaś nie zamierza wszcząć postępowania, to z pewnością powinien wydać decyzję o odmowie. Można wskazać na koniec, że prowadzące spór strony postępowania wznowieniowego niekoniecznie w sposób trafny przedstawiały znaczenie procesowe splotu zagadnień prawnych i faktycznych występujących w sprawie. Skarżący niewątpliwie w sposób uzasadniony argumentowali, że organ nie powinien wznawiać postępowania w oparciu o okoliczności znane organowi, przed wydaniem decyzji, tj. okoliczności zawarte w aktach postępowania administracyjnego, zaś w odniesieniu do nowości powinien przekonująco wykazać ich istotny wpływ na pierwotne rozstrzygnięcie. Jednak nie powinni pomijać, że organ właśnie powołał się wyłącznie na nowości i wywód wykazujący ich istotność przeprowadził. Uczestnicy postępowania zaś nadmiernie akcentują wady materialnoprawne pierwotnej decyzji, tkwiące w niej od początku, co wbrew ich mniemaniu wcale nie uzasadnia istnienia potrzeby wznowienia postępowania (jako trybu związanego z istnieniem wad procesowych zewnętrznych wobec wydanej decyzji). W konsekwencji Sąd ocenił szczegółowe zarzuty skarg jako bezzasadne, w tym dotyczące dalszej fazy postępowania wznowieniowego, w której organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (o ile nie było podstaw do zastosowania art. 151 § 1 pkt 1, a kolejno art. 146 § 2 k.p.a.), a która zgodnie z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego nie mogła być korzystna dla inwestora, natomiast uwzględnił ich wywody wskazujące na stan związania następcy procesowego, dotychczasowym (sprzed następstwa) stanem postępowania administracyjnego.

Z tych względów, oraz zgodnie z art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.

Inne orzeczenia o symbolu:
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, przeniesienie pozwolenia na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewoda

Szukaj inne orzeczenia NSA: