Orzeczenia NSA

III SA/Gd 59/11 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2011-03-24

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.),, NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Gdyni na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. 805 (osiemset pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Inne orzeczenia o symbolu:
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Inne orzeczenia z hasłem:
Celne prawo
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Inne orzeczenia ze skargą na:
Dyrektor Izby Celnej


Uzasadnienie

W dniu 14 października 2005 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwana dalej spółką), przedłożyła w Oddziale Celnym zgłoszenie celne nr [...], które w pozycji 2 dotyczyło towaru określonego jako tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, barwione. Dla towaru zadeklarowano kod 5407 92 00.

W związku z powyższym zgłoszeniem Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. określił wobec towaru ujętego w poz. 2 zgłoszenia celnego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 4.690 zł. Kwota ta została wyliczona przy zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 2 i ust. 3 lit. g, art. 67, art. 78 ust. 2 i ust. 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.), z uwzględnieniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 56 z 6.03.1996 r. Nr 43 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 240 z 16.09.2005 r.), mając na uwadze art. 1 ust. 3 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z dnia 7.09.1987 r.), zmienionego rozporządzeniem (EWG) Nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 327 z dnia 30.10.2004 r. ze zm.).

W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Celnego powołał się na kontrole dokonane w spółce w 2007 r. przez funkcjonariuszy celnych oraz analizy Laboratorium Izby Celnej z lat 2006 i 2007, a dotyczące próbek tkanin importowanych przez spółkę. Zauważył przy tym, że odnotowano rozbieżności w klasyfikacji towarowej tkaniny o nazwie "C.".

Z materiału porównawczego wynika, że sprowadzane przez spółkę w latach 2005-2007 tkaniny pochodzą od tego samego producenta, faktury wystawiane były przez tego samego kontrahenta zagranicznego (pośrednika), a kody tkanin na fakturach pokrywają się. Można z tego wnioskować, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie "C." jest tożsama z towarem będącym przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach późniejszych.

Organ przytoczył regulacje powołane w podstawie prawnej, a następnie stwierdził, że w sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej, w dziale 54, poddziale 5407 dokonano podziału m.in. na:

- kod CN 54075200 - pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione;

- kod CN 54079200 - pozostałe tkaniny barwione.

Przeprowadzone przez Laboratorium Celne badania próbki tkaniny o nazwie "C." wskazują, że jest to tkanina poliestrowa, barwiona, dwuwarstwowa, której warstwy są ze sobą klejone. Mając na uwadze wyniki tych badań, w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej, organ przyjął, że warstwa wierzchnia tkaniny decyduje o zasadniczym charakterze wyrobu i ma wpływ na klasyfikację taryfową. W konsekwencji należy przyjąć dla przedmiotowego towaru kod CN 54075200.

W dalszej kolejności organ wskazał, że z oświadczeń kontrahentów zagranicznych i ich powiązań wynika, iż producentem tkaniny "C." jest firma [...]. Przedsiębiorstwo to jest ujęte w wykazie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (m.in. tkanin o kodzie [...]).

Uwzględniając fakt, że powyższe przedsiębiorstwo znajduje się w wykazie producentów, którym przyznano "MET" - status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz ustanowiono stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% ad valorem , należało określić wysokość cła antydumpingowego dla zgłoszenia z dnia 15 czerwca 2005 r.

W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne organ zaniechał pobrania odsetek, uznając, że spółka nie działała w złej wierze.

W odwołaniu spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego.

W szczególności podniosła naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W jej ocenie do towaru zgłoszonego w 2005 r. nie można stosować materiału porównawczego zebranego w następnych latach, jak też nie ma także podstaw do zastosowania domniemania, że i tym razem wyniki badań laboratoryjnych byłyby takie same. Jako sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych spółka uznała dokonanie kontroli dwa lata po zgłoszeniu towaru. Dla skarżącej niewątpliwe było, że zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło po terminie wskazanym w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.

W ocenie organu odwoławczego spółka nie negowała prawidłowości klasyfikacji taryfowej organu pierwszej instancji, ale podważała dowody pozwalające na zmianę klasyfikacji tkanin, ujętych w zgłoszeniu celnym oraz w dołączonej do niego fakturze z dnia 11 października 2005 r.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że z faktury dołączonej do zgłoszenia jednoznacznie wynika, iż dotyczyło ono tkanin oznaczonych C. buck symbol - SK 205, C. ivory symbol - SK 219. Takimi samymi oznaczeniami posługiwano się w fakturach z 2006 r. objętych sprawozdaniami Laboratorium Celnego. Nazwy tkanin i przypisane im symbole pokrywają się, a każdy z symboli odpowiada konkretnej barwie tkaniny. Co istotne faktury zostały wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego. Ponadto z oświadczenia spółki wynika, iż tkanina o wskazanej nazwie jest dostarczana przez [...]. Z siedziba w Chinach dla firmy [...]. z siedzibą w Niemczech. Ta ostatnia zaopatruje następnie firmę [...], która z kolei jest głównym dostawcą tkanin dla spółki "B". Te ustalenie wynikają także z oświadczeń złożonych przez wyżej wymienione podmioty.

Dyrektor Izby Celnej uznał, że mając do dyspozycji takie dowody organ pierwszej instancji miał podstawy do przyjęcia, że tkaniny typu "C." objęte w/w zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powtórzył argumentację Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzając, że jest ona prawidłowa, a zarzuty spółki chybione.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r., a kwota należności celnej zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym. Termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w dniu 4 lipca 2008 r. Odrzucił również twierdzenia, że kwota należności celnych nie została zaksięgowana wcześniej w następstwie błędu samych organów celnych.

Organ odwoławczy wskazał, że powoływana przez spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy i nie ma mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Spółka sama nie występowała o wydanie takiej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 - Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej, wydanej przez niemieckie władze celne,

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady ogólnej prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

Powołując się na orzecznictwo sądowe spółka skarżąca wskazała, że organy celne nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy. Tym samym organy nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia.

Skarżąca podniosła, że decyzja podatkowa nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, na uznaniu za prawidłowe przyjętego przez organy rozumowania, że sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "C." są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Przepisy art. 122 , art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązek rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem realizacji prawdy obiektywnej , co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Stoi to też w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych.

Skarżąca powtórzyła, że organ celny wszczął postępowanie w sprawie po upływie kilku lat od dnia złożenia zgłoszenia celnego i po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu kontroli w 2007 r. Nie można zaakceptować poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy może wybiórczo decydować o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do niektórych lat, a w odniesieniu do innych zwlekać do momentu, w którym skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli jest znacznie utrudniona. Szczególnie, że organ celny już w 2006 r. posiadał informacje i dane, na podstawie których uznał za celowe wydanie zaskarżonej decyzji.

Dalej spółka zaznaczyła, że zasada zaufania do organów podatkowych jest normą prawną, a nie jedynie postulatem skierowanym do organów.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony.

Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Stan faktyczny sprawy nie zmienił się od kilku lat. Nawet jeśli uznać, że ostatecznie dowody w sprawie dostarczyły wyniki i sposób zakończenia kontroli zgłoszeń z 2007 r., to i tak od momentu, w którym organ celny wiedział o sytuacji, na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję - minęły nie dni ale miesiące.

Przyjmując hipotetycznie zastosowanie przez skarżącą niewłaściwej klasyfikacji taryfowej, to jej ewentualne nie zaksięgowanie w odpowiednim czasie nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez spółkę. Dysponowała ona bowiem Wiążącą Informacją Taryfową wydaną przez niemieckie władze celne, dotyczącą sprowadzanych materiałów i wpisywała wynikającą z tej Informacji klasyfikację taryfową. Informacja ta powinna zostać uwzględniona przez organ celny w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 11 powołanego rozporządzenia Nr 2454/93. Zgodnie z tą regulacją wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ustawy - Prawo celne jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.

W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że nie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak sprzeciwia się temu treść art. 220 ust 2 lit. b WKC.

W ocenie skarżącej naruszenia powołanych przepisów miały wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku oddalił wniesioną skargę.

W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że Sąd nie podziela zarzutu skargi,

iż organ celny świadomie zastąpił konieczność uzyskania dowodów w sprawie i oparł się na domniemaniu, bazując na badaniach próbek towaru przeprowadzonych

w latach 2006 i 2007 wyprowadzając wniosek, iż jest to ten sam towar, który objęty był zgłoszeniem celnym z czerwca 2005 r. W ocenie Sądu organ nie stworzył żadnego domniemania. Z analizy dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z okresu objętego kontrolą tj. z roku 2005 wynika, że zarówno importowane przez skarżącą spółkę tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 - 2007, tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą, co oznacza, że każdy kod towaru odpowiada przypisanej mu konkretnej barwie tkaniny. W oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2006r. spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "C." jest dostarczana przez firmę [...] z siedzibą w Chinach dla firmy [...] z siedzibą w Niemczech. Firma niemiecka sprzedaje towar na rynku europejskim, a jednym z jej klientów jest firma [...] - główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma [...] w piśmie z dnia 6 grudnia 2006r. potwierdziła, że w towar "C." zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma [...]. potwierdziła, że dostarcza do firmy [...] swój produkt "C." od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy [...].

W tych okolicznościach za uprawniony Sąd uznał wniosek organu,

że przywożona w 2005 roku tkanina o nazwie handlowej "C." ma cechy identyczne z towarem (tkaniną o tej samej nazwie) stanowiącym przedmiot analiz w latach późniejszych. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy takie jak skład i struktura tkaniny "C." uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych.

Odnosząc się do wyników tych badań Sąd stwierdził, że importowany towar to tkaniny poliestrowe, barwione, dwuwarstwowe, których warstwy połączone są ze sobą poprzez sklejenie. Warstwa wierzchnia tkaniny, będąca częścią użytkową, stanowią ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu. Warstwę spodnią stanowią włókna odcinkowe, teksturowane, o mieszanym składzie tj. włókna poliestrowe w ilościach od ok. 82% do ok. 90% w zależności od asortymentu oraz sztuczne włókna celulozowe w ilościach odpowiednio od ok. 10% do 12%.

Sąd uznał, że klasyfikacji importowanego przez skarżącą towaru należało dokonać z zastosowaniem reguły 3 b) ORINS uwzględniając przy tym treść pkt VIII uwag wyjaśniających do reguły 3. Wynika z nich, że czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru może w zależności od rodzaju towaru wynikać na przykład z właściwości materiału lub składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości, albo od roli, jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w przypadku importowanego towaru największą rolę przy jego wykorzystywaniu stanowi jego wierzchnia warstwa, nadto ma ona największy udział w jego masie i wielkości. Tym samym to jej skład winien był decydować o klasyfikacji taryfowej tkaniny. Warstwę wierzchnią tkaniny (barwionej) stanowiły ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 100% w zależności od asortymentu, tym samym należało ją zaklasyfikować do podpozycji CN 5407 52 00 00, tak jak to uczyniły organy celne.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie podzielając zarzutów zawartych w skardze.

W następstwie skargi kasacyjnej "B" Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrkiem z dnia 16 grudnia 2010 r. uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, gdyż ich obowiązkiem było zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez spółkę w 2005 r.

Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 - 2007 do tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien był m.in. udowodnić, iż tkaniny te były identyczne.

Nadto Wiążąca Informacja Taryfowa wydana dla niemieckiego kontrahenta spółki powinna być poddana ocenie organów celnych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprawa była powtórnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie III SA/Gd 169/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.. Następnie, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej spółki, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji wskazując na to, że sprawa nie zostało dostatecznie wyjaśniona przez organy orzekające.

Sąd ponownie rozpoznający sprawę, z mocy art. 190 zd.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany jest wykładnią prawa dokonaną w wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie I GSK 697/09. NSA wyraził w nim pogląd, że organy celne w poprzednim postępowaniu nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych w 2005 r. aby stwierdzić, że tkaniny te były identyczne. Konieczne bowiem było wykazanie, że istotne cechy, takie jak skład i struktura sprowadzanej tkaniny nie uległa zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Sąd ten nie zgodził się ze stanowiskiem organów, iż wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Nadto stwierdził, że dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 r. i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin.

Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie składu surowcowego tkanin sprowadzonych w 2005 r. na podstawie dokumentów pochodzących bezpośrednio od producenta towaru zawierających informację na ten temat, a następnie dokonanie porównania w tym zakresie towaru sprowadzonego przez tego importera w latach 2006-2007.

Wprawdzie z analizy zebranych i poddanych ocenie w poprzednim postępowaniu dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z okresu objętego kontrolą, tj. z roku 2005 wynika, że zarówno importowane przez skarżącą spółkę tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 - 2007, tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą, to jednak - zdaniem Sądu II instancji nie są to wystarczające dowody do ustalenia tożsamości tkanin.

Po ustaleniu składu surowcowego towaru objętego omawianym zgłoszeniem celnym, organ zobowiązany będzie dokonać zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej oceny przedłożonego dowodu w sprawie jakim jest Wiążąca Informacja Taryfowa wydana dla niemieckiej firmy - kontrahenta spółki. Bowiem dopiero na tym etapie postępowania będzie wiadomo czy chodzi o taki sam towar.

Dopiero po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych w omawianym wyżej zakresie, zgodnie ze wskazaniem sądu odwoławczego będzie możliwe rozważenie zastosowania art. 220 ust.1 i ust.2 lit.b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że naruszone zostały wyżej przywołane przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 209 w/w aktu prawnego.

Jednocześnie na mocy art. 152 w/w aktu normatywnego Sąd stwierdził

w wyroku, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 w/w ustawy odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem decyzji przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku. Istnieją zatem podstawy aby odnieść się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.

Inne orzeczenia o symbolu:
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Inne orzeczenia z hasłem:
Celne prawo
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Inne orzeczenia ze skargą na:
Dyrektor Izby Celnej

Szukaj inne orzeczenia NSA: