Orzeczenia NSA

III SA/Kr 803/08 - Wyrok WSA w Krakowie z 2008-11-26

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wydalenia za służby skargę oddala

Inne orzeczenia o symbolu:
6192 Funkcjonariusze Policji
Inne orzeczenia z hasłem:
Policja
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Komendant Policji


Uzasadnienie

Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia 11 czerwca 2008r., wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz.277 z zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. J., utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008r. w którym wymierzono G. J. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

G. J. został uznany winnym czynu polegającego na nie stawieniu się do służby w Sekcji [...] Komisariatu Policji w dniach 2, 3, 4, 5 i 8 października 2007r. oraz nie usprawiedliwieniu swoich nieobecności, albowiem nie przedstawił bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby w tym okresie czasu z powodu choroby, czym naruszył dyscyplinę służbową.

Wydanie powyższych orzeczeń poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:

Począwszy od dnia 5 marca 2007r. G. J. nie stawił się do służby i nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności, nie wpłynęło również zwolnienie lekarskie. W takich okolicznościach w dniu 8 marca 2007r. Komendant Komisariatu Policji sporządził meldunek zawierający informacje o podejrzeniu naruszenia dyscypliny służbowej przez G. J. W dniu 20 marca 2007r. Komendant Miejski Policji polecił przeprowadzić w powyższej sprawie postępowanie wyjaśniające. Zwolnienie lekarskie G. J. obejmujące okres od 5 marca 2007r. do 19 marca 2007r. wpłynęło do Komendanta KP już po upływie tego okresu, na zwolnieniu.

W takich okolicznościach, po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, Komendant Miejski Policji wydał orzeczenie nr [...] w dniu [...] 2007r., w którym uznał G. J. winnym zarzucanego czynu i na zasadzie art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu orzeczenia dodatkowo wskazano, że w styczniu 2007r. prowadzone były czynności wyjaśniające w sprawie naruszenia przez G. J. w dniach 5, 7, 7 i 9 stycznia § 15 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Czynności te zakończyły się przeprowadzeniem z G. J. rozmowy dyscyplinującej.

Organ podał nadto, że w latach 2003-2006 G. J. był czterokrotnie obwiniany o naruszenie § 15 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r., co tym bardziej winno wskazywać, iż G. J. winien mieć pełną świadomość ciążących na nim obowiązków.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył G. J., a Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, skargę na powyższe orzeczenie złożył G. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2007r. sygn. akt [...] oddalił skargę G. J. Wyrok jest prawomocny.

Powyższe zdarzenia poprzedziły okoliczności faktyczne będące przedmiotem orzeczeń dyscyplinarnych w niniejszym postępowaniu.

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] 2008r. Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko G. J., któremu przedstawił następujący zarzut, iż w dniach 1, 2, 3, 4, 5 i 8 października 2007r. nie stawił się do służby w Sekcji [...] Komisariatu Policji oraz nie usprawiedliwił swoich nieobecności, albowiem nie przedstawił bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby w tym okresie z powodu choroby, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.o Policji w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

W dniu 7 stycznia 2008r. mł. asp. G. J. nie stawił się do służby ( poprzednie zwolnienie lekarskie obejmowało okres do 6 stycznia 2008r.), w tym dniu nie przedstawił dalszego zwolnienia, nie poinformował przełożonych o nieobecności, nie udało się również nawiązać z nim kontaktu telefonicznego. W takich okolicznościach postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało wysłane pocztą. Natomiast w dniu 9 stycznia 2008r. G. J. został telefonicznie poinformowany, aby w dniu 10 stycznia 2008r. zgłosił się celem złożenia wyjaśnień i zapoznania z aktami, na prośbę G. J. termin ten został ustalony na dzień 11 stycznia 2008r.

Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego poprzedziły następujące ustalenia, w dniu 21 listopada 2007r. podkom. A. O. sporządził notatkę służbową, w której zawarł informację, że analizując zwolnienia lekarskie przedkładane przez G. J. stwierdził, że wymieniony policjant nie przedłożył zaświadczenia lekarskiego usprawiedliwiającego nieobecność w służbie od 1 do 8 października 2007r. Nieobecność G. J. w służbie trwała znacznie dłużej i obejmowała cały miesiąc październik 2007r., jak i kolejne miesiące, jednak przedłożone zwolnienie lekarskie obejmowało okres od 9 października 2007r. do 7 listopada 2007r. i kolejne zwolnienia dotyczące dalszego okresu czasu. Tak więc przedmiotem postępowania był okres nieobecności w służbie od 1 do 8 października.

W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że G. J. zawiadomił telefonicznie dyżurnego komisariatu, że jest chory i przebywa na zwolnieniu lekarskim. Okoliczność tą potwierdził przesłuchany w charakterze świadka podkom. A.O. - Zastępca Naczelnika Sekcji [...] Komisariatu Policji. Ponieważ G. J. przez dłuższy okres czasu nie przesyłał do jednostki stosownego zwolnienia lekarskiego, podkom. A.O. polecił w dniu 6 listopada 2007r. polecił st. post. R. C. udanie się do miejsca zamieszkania obwinionego i poczynienie stosownych ustaleń. Wynikiem tej wizyty było przekazanie przez G. J. zwolnienia lekarskiego obejmującego okres od 9 października 2007r. do 7 listopada 2007r. Z uwagi braku zwolnienia lekarskiego za okres od 1 do 8 października 2007r. również w dniu 6 listopada 2007r. na polecenie podkom. A.O. mł. asp. P. W. skontaktował się telefonicznie z G. J., który oświadczył, że w dniu 1 października 2007r. oddawał krew za co należy mus się dzień wolny, a za następne dni dostarczy zwolnienie lekarskie. Jednakże G. J. nie dostarczył do komisariatu zaświadczenia o oddaniu krwi w dniu 1 października, ani zwolnienia lekarskiego za pozostały okres wspomnianych nieobecności w służbie. Fakt nieprzedłużenia zwolnienia lekarskiego został potwierdzony przez szereg świadków, jak również ustalono, że w tym okresie czasu G. J. nie przebywał na urlopie wypoczynkowym ani nie składał raportu o urlop, jak również nie korzystał z wolnych dni z tytułu nadgodzin. Ponadto z odebranych od lek. med. K. M. zeznań wynika, że od dłuższego czasu jest lekarzem prowadzącym G. J. i nie wystawiał mu zwolnienia lekarskiego obejmującego okres od 1 do 8 października 2007r.

Nadto w trakcie prowadzonego postępowania G. J. także przebywał na zwolnieniu lekarskim. W takich okolicznościach zwrócono się do lek. med. K. M., który wyraził zgodę na udział mł. asp. G. J. w czynnościach dowodowych w ramach tej sprawy.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy, obwiniony skorzystał z przysługujących mu uprawnień i w dniu 14 stycznia 2008r.złożył wniosek o uzupełnienie materiałów sprawy w zakresie dotyczącym jego nieobecności w służbie w dniu 1 października z powodu oddawania krwi. Na tą okoliczność przedłożył zaświadczenie z Centrum Krwiodawstwa i wnosił o przesłuchanie świadka kom. R. W. na okoliczność telefonicznego informowania go o zamiarze oddawania krwi w dniu 1 października 2007r. Po przedłożeniu stosownego zaświadczenia o oddaniu krwi i potwierdzeniu jego autentyczności, prowadzący postępowanie rzecznik dyscyplinarny przyjął, że nieobecność w dniu 1 października 2007r. została usprawiedliwiona.

Stąd też rzecznik dyscyplinarny postanowieniem z dnia [...] 2008r. odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego z wnioskowanego dowodu przesłuchania świadka, albowiem przedłożone zaświadczenie jest wystarczającym dowodem. Zażalenie na to postanowienie złożył mł. asp. G. J., a Komendant Miejski Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2008r. odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego, przyjmując że nieobecność w dniu 1 października 2007r. została usprawiedliwiona. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, iż zebrany materiał dowodowy potwierdził winę obwinionego w zakresie jego nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach: 2, 3, 4, 5 i 8 października 2007r. rzecznik dyscyplinarny wydał w dniu [...] 2008r. postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych.

Następnie rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie z dnia 1 lutego 2008r. z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego wnosząc o uniewinnienie mł.asp. G. J. w części zarzutu tj. o to, że w dniu 1 października 2007r. nie stawił się do służby, natomiast w zakresie części czynu tj. o to, że w dniach 2,3,4,5 i 8 października 2007r. nie stawił się do służby oraz nie usprawiedliwił swoich nieobecności o uznanie winnym zarzucanego mu czynu i wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Sprawozdanie rzecznika dyscyplinarnego zostało doręczone obwinionemu, a następnie w dniu 11 marca 2008r. został zawiadomiony o terminie raportu wyznaczonym na dzień 20 marca 2008r. godz.10. W dniu 20 marca 2008r. o godz. 8.45 stawił się G. J., który oświadczył, że nie przystąpi do raportu z uwagi na to, że jest chory i przedłożył sporządzone pismo z daty 20 marca 2008r. w którym podał, że z powodu infekcji wirusowej posiada zwolnienie lekarskie do 8 kwietnia 2008r. i przedłożył ksero zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu 17 marca 2008r. przez lekarza psychiatrę J. I.

W takich okolicznościach faktycznych organ I instancji wydał w dniu [...] 2008r. orzeczenie nr [...] 2008r. w którym w zakresie części zarzutu tj o to, że w dniu 1 października 2007r. nie stawił się do służby oraz nie usprawiedliwił swojej nieobecności postanowił uniewinnić G. J., natomiast w pozostałym zakresie zarzutu tj. o to, że w dniach 2,3,4,5 i 8 października 2007r. nie stawił się do służby oraz nie usprawiedliwił swojej nieobecności postanowił uznać obwinionego winnym powyższego czynu i na zasadzie art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wymierzyć mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia w części dotyczącej wymiaru kary wskazano, że czyn zarzucany obwinionemu, a mianowicie kilkudniowa nieusprawiedliwiona nieobecność w służbie, jest jednym z najcięższych przewinień dyscyplinarnych policjanta. Zachowanie mł. asp. G. J. wskazuje na lekceważenie podstawowych obowiązków funkcjonariusza, jakim jest stawienie się do służby i rzetelne wykonywanie swoich obowiązków. Oceniając zachowanie obwinionego w kontekście wymierzonej mu kary dyscyplinarnej organ wskazał na fakt, że przewinienie zostało popełnione przed zatarciem uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Okoliczność ta wynika z orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] 2007r., utrzymanego w mocy prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2007r.(sygn. akt [...] ), stanowiąc tym samym prawną podstawę wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył mł. asp. G. J. podnosząc, że orzeczenie zostało oparte na niepełnych przesłankach.

W uzasadnieniu odwołania podał, że krótki okres czasu od dowiedzenia się o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego tj. 9 stycznia 2008 do przesłuchania go w charakterze obwinionego co miało miejsce 11 stycznia 2008. spowodowało, że nie mógł skorzystać z prawa do wyznaczenia obrońcy z pośród funkcjonariuszy, a nadto w tym okresie czasu był pod wpływem leków psychotropowych. Nadto do odwołania dołączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 lutego 2008r. wystawionego przez lek.med. K. M. w którym podaje, że w dniu 12 października 2007r. zgłosił się do niego chory G. J. podając w wywiadzie, że w dniu 1 października 2007r.doznał urazu głowy z następową utratą przytomności i epizodem amnezji, który uniemożliwił mu wcześniejsze dotarcie do lekarza. Także w chwili obecnej nie pamięta okresu około urazowego. Stan chorego spowodował niezdolność do służby w okresie od 2 do 8 października 2007r. Zgodnie z przepisami nie można było jednak wystawić zwolnienia lekarskiego dalej niż na trzy dni.

Po wpłynięciu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji zgodnie z art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, mając na uwadze że orzeczona została kara wydalenia ze służby, powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Komisja w składzie: przewodniczący kom. J. N., oraz członkowie podkom. K. O. - S., nadkom. A. J. -przedstawiciel Zarządu NSZZ Policjantów przygotowała sprawozdanie z dnia [...] czerwca 2008r. W konkluzji sprawozdania komisja podaje, że nie stwierdziła naruszenia zasad procesowych w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, a za zaostrzeniem wymiaru kary przemawiało popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez obwinionego przed zatarciem wymierzonej wcześniej kary dyscyplinarnej w postaci orzeczenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W związku z powyższym komisja wnioskuje, iż zasadnym jest utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia.

W takich okolicznościach orzeczeniem nr [...] z dnia 11 czerwca 2008r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji podtrzymał ustalenia faktyczne poczynione przez organ i instancji, jak również argumentacje prawną. W szczególności podkreślono, że w świetle zebranego materiału dowodowego potwierdzona została wina obwinionego w zakresie jego nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach: 2,3,4,5 i 8 października 2007r. Świadczą o ty zarówno zeznania świadków jak i bezsporny fakt, że obwiniony nie przedłożył stosownego zaświadczenia lekarskiego usprawiedliwiającą jego nieobecność w służbie. Również przesłuchany w charakterze świadka lekarz prowadzący obwinionego K. M. zeznał, że we wspomnianym okresie absencji, nie wystawiał zwolnienia lekarskiego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji kara wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, przy uwzględnieniu okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, jego skutków, pobudek działania oraz dotychczasowego przebiegu służby obwinionego.

Skargę na powyższe orzeczenie złożył G. J. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ II instancji nie odniósł się do jego zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, a to krótkiego okresu czasu od dowiedzenia się o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego ( 9 stycznia) do stawiennictwa się na przesłuchanie w charakterze obwinionego ( 11 stycznia ) co uniemożliwiło mu ustanowienie obrońcy z pośród policjantów. Podał, że był pod wpływem leków psychotropowych oraz, że w okresie od 10 grudnia 2007 do 22 stycznia 2008 miał przerwę w pobycie na Oddziale [...]. Podniósł, że organ powołał się , że lek. med. K. M. wyraził zgodę na jego uczestnictwo w postępowaniu dyscyplinarnym, natomiast nie uwzględnił zaświadczenia wystawionego przez tego samego lekarza w dniu 26 lutego 2008r., które ma wskazywać na jego niewinność. Wskazał również, że organ I instancji wzywając i wyznaczając termin raportu nie uwzględnił, iż w dacie raportu przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nadto podał, że Komendant Miejski Policji odniósł się do jego absencji chorobowej, a pominął fakt, że skierował go na komisje lekarską, która w swym orzeczeniu z dnia [...] 2008r. w całości uwzględniła i potwierdziła wydawane mu przez lekarza pierwszego kontaktu zaświadczenia o niezdolności do służby. W takich okolicznościach nie można powiedzieć, że postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone lege artis oraz zgodnie z zasadami sprawiedliwości społecznej, nie wspominając o etyce policyjnej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, a co do zarzutów podnoszonych w skardze wyjaśnił:

Zgodnie z obowiązująca procedurą przed przesłuchaniem rzecznik dyscyplinarny winien uzyskać zgodę lekarza , który w tym okresie orzekał o czasowej niezdolności do służby funkcjonariusza. Rzecznik o taka zgodę wystąpił i lekarz pierwszego kontaktu, w którego leczeniu był skarżący taka zgodę wyraził.

Odnośnie zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza pierwszego kontaktu w dniu 26 lutego 2008r., zdaniem organu takie zaświadczenie uchybia przepisom w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich.

W związku z wyznaczeniem na dzień 20 marca 2008r. terminu raportu, organ wskazał, że mimo oświadczenia G. J., ze jest chory i posiada zwolnienie lekarskie w związku z czym nie przystąpi do raportu, wydanie orzeczenia było możliwe, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami możliwe było zastosowanie art. 135 j ust.10 pkt 3 ustawy o policji (art.135f ust.10 ustawy obliguje rzecznika dyscyplinarnego jedynie do uzyskania zgody lekarza w przypadku udziału w czynnościach dowodowych i przy zapoznaniu z aktami postępowania, natomiast ustawodawca nie narzucił konieczności uzyskiwania takiej zgody w przypadku raportu.

Zdaniem organu trudno się odnieść do twierdzenia, ze postępowanie zostało przeprowadzone z pominięciem zasad sprawiedliwości społecznej, albowiem skarżących nie sprecyzował jakie zasady zostały naruszone. Nadto organ wskazuje, że G. J. z własnego wyboru nie skorzystał z przysługującego mu prawa do ustanowienia obrońcy w okresie trwania postępowania dyscyplinarnego, zwłaszcza, że obrońcą tym nie musi być funkcjonariusz Policji.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że komisja lekarska w swym orzeczeniu z [...] 2008r. w całości uwzględniła i potwierdziła wydanie mu przez lekarza pierwszego kontaktu zaświadczenia o czasowej niezdolności do służby mija się z prawdą, bowiem nie znajduje się tam takie stwierdzenie. (Komisja stwierdza jedynie, że kwalifikuje badanego do III grupy inwalidów, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji).

Zdaniem organu, kara wydalenia ze służby była współmierna do przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza w aspekcie tego, że do powyższego przewinienia doszło przed zatarciem poprzedniej kary dyscyplinarnej z 2007r. o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie granice te wyznacza postępowanie w sprawach dyscyplinarnych policjantów.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły być uwzględnione, albowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Przepis art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji określa co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Jednym z czynów stanowiących przewinienie dyscyplinarne jest określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy niedopełnienie obowiązków służbowych. Z kolei § 15 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów /Dz.U. Nr 151, poz.1261/ określa szczegółowo zasady uprzedzania i informowania przez policjanta bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Zgodnie z § 15 ust.1 policjant jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Ust. 2 w razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny niż określona w ust. 1 policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia. Ust. 4 określa następujące formy w jakich może nastąpić poinformowanie bezpośredniego przełożonego: osobiście, za pośrednictwem innej osoby, poprzez środek łączności lub drogą pocztową.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniach 2,3,4,5 i 8 października 2007r. nie stawił się do służby. Bezspornym jest również fakt, że skarżący o swojej nieobecność w służbie w dniach 2, 3, 4, 5, 8 października 2007r. nie poinformował bezpośredniego przełożonego zgodnie z zasadami określonymi w § 15 powołanego wyżej rozporządzenia. Nadto skarżący nie tylko, że nie poinformował bezpośredniego przełożonego zgodnie zasadami określonymi w powoływanym § 15, ale w ogóle zaniechał poinformowania i usprawiedliwienia swojej nieobecności w służbie.

Dopiero podjęcie kroków przez organ w dniu 6 listopada 2007r. celem wyjaśnienia zaistniałego stanu rzeczy spowodowało, że skarżący przedłożył zwolnienie lekarskie, ale obejmujące okres od 9 października 2007r. Natomiast co do nieobecności w służbie w dniach 2,3,4,5 i 8 października 2007r. skarżący w rozmowie w dniu 6 listopada 2007r. oświadczył, że przedłoży stosowne zwolnienie lekarskie dotyczące tych dni. Jak wynika z bezspornych ustaleń skarżący takiego zwolnienia lekarskiego nie tylko nie przedłożył, ale takie zwolnienie lekarskie nie zostało w ogóle wystawione.

Podnoszony w skardze zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organy zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lek. med. K. M. z dnia 26 lutego 2008r. nie zasługuje na uwzględnienie. Oceny przedłożonego zaświadczenia należy bowiem dokonać w świetle całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Przede wszystkim, sam skarżący, zarówno na etapie czynności wyjaśniających poprzedzających wszczęcie postępowania dyscyplinarnego jak i w trakcie postępowania dyscyplinarnego nie podnosił okoliczności podanych w zaświadczeniu z dnia 26 lutego 2008r. O ile skarżący w trakcie postępowania wyjaśnił i przedłożył dokumenty usprawiedliwiające jego nieobecność w służbie w dniu 1 października 2007r., to co do nieobecności w służbie w pozostałych dniach nie zgłaszał żadnych wniosków jak i dowodów. Nadto przesłuchany jako świadek lek.med. K. M. zeznał , że jako lekarz prowadzący od dłuższego czasu G. J. nie wystawiał mu zwolnienia lekarskiego w okresie od 1 do 8 października 2007r. Doświadczenie życiowe wskazuje, że słuchany w takim przypadku świadek, po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, podał by okoliczności w jakich doszło do wystawienia G. J. zwolnienia lekarskiego od dnia 9 października 2007r..

Przepis art. 135j ust.1 ustawy o Policji dotyczący oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy ( tak w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2007r., IOSK 994/06, LEX nr 344637 ). Stąd też w świetle całokształtu materiału dowodowego, zarzut dotyczący nie uwzględnienia zaświadczenia z dnia 26 lutego 2008r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższego wynika, że nie tylko fakt niedopełnienia obowiązków służbowych przez skarżącego jest nie kwestionowany, ale nadto zakres naruszonych obowiązków służbowych jest szczególnie drastyczny. Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów oparta jest na zaostrzonych regułach, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań tej formacji.

Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności ( zob W.Kotowski, Komentarz do art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, ABC 2008, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2004r. IISA 4149/03, LEX 155895). Zgodnie z art. 132 a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy gdy policjant: 1/ ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi, 2/nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Powyższy przepis wskazuje, że przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Natomiast przewinienie umyślne może mieć dwojakiego rodzaju postać, tzn może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, policjant działa w zamiarze bezpośrednim; jeżeli chce i równocześnie popełnia przewinienie. Natomiast druga postać umyślności zamiar ewentualny ma miejsce wówczas, gdy policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. W świetle powyższego stanu prawnego, postępowanie skarżącego w rozpoznawanej sprawie przybrało postać przewinienia dyscyplinarnego umyślnego co najmniej w postaci zamiaru ewentualnego.

Ustawodawca formułując w treści art. 134 ustawy o policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencje organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych.

Wymierzenie kary wydalenia ze służby, poprzedzały m.in. takie okoliczności, iż w styczniu 2007r. skarżący także naruszył zasady określone w § 15 powoływanego rozporządzenia. Mianowicie skarżący nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności w służbie w dniach 5,6,7,8 stycznia 2007r., dopiero po podjęciu w dniu 9 stycznia 2007r. czynności mających na celu ustalenie jaka jest przyczyna nieobecności skarżącego w służbie, skarżący przesłał faksem zwolnienie lekarskie. W tym przypadku organ odstąpił od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadził z skarżącym udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

Zgodnie z art. 134h ust.2 pkt 2 ustawy o Policji okolicznością powodująca zaostrzenie kary jest popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem wymierzonej kary dyscyplinarnej, stąd też zadaniem Sądu wymierzając karę wydalenia ze służby, organy słusznie brały pod uwagę okoliczność obciążającą jaką jest fakt, iż obecne przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przed zatarciem poprzedniej kary dyscyplinarnej. Mianowicie Komendant Miejski Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2007r., uznał G. J. winnym zarzucanego czynu i na zasadzie art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2007r. sygn. akt [...] oddalił skargę G. J. Wyrok jest prawomocny.

W takich okolicznościach zdaniem Sądu wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia skarżącego.

Regulacja prawna dotycząca postępowania dyscyplinarnego zawarta w ustawie o Policji dotyczy również zasad proceduralnych. W świetle tych zasad postępowanie dyscyplinarne jest szczególnym rodzajem postępowania, ta szczególność przejawia się zarówno poprzez określenie krótkich terminów w których winny być zakończone poszczególne czynności ( np.art 135h ustawy o Policji), przyjęcie zasady, że w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym (art.135 l), ale również na wprowadzeniu konkretnych rozwiązań, które umożliwiają realizację przyjętych zasad. Takim rozwiązaniem szczególnym jest wynikająca z art. 135f ust. 9 ustawy o Policji zasada, że zwolnienie obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego. Mimo zatem choroby obwinionego postępowanie dyscyplinarne co do może się toczyć. Ograniczenie tej zasady dotyczy wyłącznie udziału w czynnościach dowodowych oraz zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego, gdzie wymagana jest zgoda lekarza. W rozpoznawanej sprawie zgodę na udział skarżącego w tych czynnościach wyraził lek. med. K. M. Z kolei zgodnie z art. 135j ust. 9 i 10 ustawy o Policji w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania. Ta zasada wezwania do raportu nie ma zastosowania w przypadkach wskazanych w ust.10 pkt 1-3 art.135j ustawy. Wezwanie do raportu nie ma zastosowania m.in. w przypadku: odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu ( ust.10 pkt 2 ). Wskazana w pkt 2 regulacja zawiera dwie samodzielne przesłanki, tym samym zaistnienie jednej z nich powoduje, że zasada wezwania do raportu nie ma zastosowania.

W przedmiotowej sprawie skarżący w terminie wyznaczonym na raport tj w dniu 20 marca 2008r. godz 10 zgłosił się do organu, lecz oświadczył, że do raportu nie przystąpi. Jako podstawę odmowy stawienia się do raportu powoływał się na posiadane zwolnienie lekarskie. W świetle obowiązującego stanu prawnego można stwierdzić że : ustawodawca wprowadzając zasadę zgodnie z którą, odmowa stawienia się do raportu zwalnia organ z obowiązku przeprowadzenia raportu, nie wskazał okoliczności, powodów w których policjant może odmówić stawienia się do raportu. Tym samym obojętne są przesłanki, motywy, które prowadzą obwinionego do odmowy stawienia się do raportu istotne jest, złożenie takiego oświadczenia woli. Natomiast co do drugiej samodzielnej przesłanki wymienionej w pkt 2 ust.10 art.135j ustawy tj nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu, należy a contrario wnioskować, że usprawiedliwiona nieobecność w wyznaczonym terminie raportu nie zwalniała by z konieczności przeprowadzenia raportu. Należy jednak zauważyć, że w tym przypadku mowa jest o nieusprawiedliwionej lub usprawiedliwionej nieobecności, ale nie w służbie, ale w terminie i miejscu wyznaczonego raportu. W przedmiotowej sprawie skarżący był obecny w wyznaczonym terminie i miejscu raportu nie mógł zatem usprawiedliwiać swojej nieobecności. W takich okolicznościach prawnych i faktycznych podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczący naruszenia przez organ przepisów o obowiązku wezwania do raportu jest nieuzasadniony.

Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, iż krótki okres od zawiadomienia go o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego spowodował, że nie mógł ustanowić obrońcy w trakcie postępowania dyscyplinarnego. Przede wszystkim obrońca może być ustanowiony na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego, ale skarżący w ogóle nie podjął kroków w celu ustanowienia obrońcy, nie wnioskował również o odroczenie terminu przesłuchania jego jako obwinionego z powodu zamiaru ustanowienia obrońcy.

Natomiast podniesiona w skardze okoliczność, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] 2008r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, nie mogła mieć wpływu na toczące się postępowanie dyscyplinarne, które z tego powodu nie stało się bezprzedmiotowe . Orzeczenie to nie było prawomocne, a nadto nawet gdyby uzyskało przymiot prawomocności samo przez się nie powoduje zwolnienia ze służby. Orzeczenie lekarskie stanowi dopiero podstawę prawną do wydania orzeczenia o zwolnieniu ze służby, a takie orzeczenie nie zostało wydane. Tym samym fakt wydania powyższego orzeczenia lekarskiego nie stanowił przeszkody, aby wszczęte postępowanie dyscyplinarne mogło się dalej toczyć.

W konkluzji warto dodać, że objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej.

Mając powyższe na uwadze zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy jak również nie naruszone zostały przepisy postępowania, w sposób który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił.

Inne orzeczenia o symbolu:
6192 Funkcjonariusze Policji
Inne orzeczenia z hasłem:
Policja
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Komendant Policji

Szukaj inne orzeczenia NSA: