Orzeczenia NSA

SA/Rz 1381/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2005-06-01

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Jerzy Solarski /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. E. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz skarżącej L. E. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Inne orzeczenia o symbolu:
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do stanu pierwotnego, opróżnienie obiektu lub jego części, wykonanie określonych robót budowlanych
Inne orzeczenia z hasłem:
Budowlane prawo
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego


Uzasadnienie

Sygn. SA/Rz 1381/03 UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].08.2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 138 §1 pkt. 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania L. E. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].06.2003 r. znak [...], nakazującej L. E. i B. C., jako współwłaścicielom części wydzielonej na działce nr 303 w K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a to zabezpieczenia konstrukcji dachu budynku mieszkalnego oraz werandy przed wodami opadowymi poprzez uszczelnienie poszycia dachu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał p. L. E. i B. C., jako współwłaścicielom części wydzielonej na działce nr 303 zabezpieczenie konstrukcji dachu budynku mieszkalnego oraz werandy przed wodami opadowymi poprzez uszczelnienie poszycia dachu. Jako podstawę prawną organ I instancji wskazał art. 66 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od tej decyzji złożyła współwłaścicielka nieruchomości L. E. twierdząc, że względu na lokalizację budynku w strefie zalewowej i sanitarnej od istniejącej oczyszczalni ścieków, budynek powinien umierać śmiercią naturalną bez możliwości remontu. W odwołaniu podniesiono również, że dopiero podział fizyczny budynku może określić jej udział w kosztach, które musi ponieść wykonując nałożony obowiązek.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym organ wskazał na przepis art. 66 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, przy czym stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego nieodpowiedniego stanu technicznego jest wystarczające dla podjęcia działań na podstawie wskazanego przepisu. Jeśli chodzi o treść rozstrzygnięcia, to nie została ona sprecyzowana w ustawie, a zatem zależy od okoliczności faktycznych sprawy. Oznacza to konieczność szczegółowego udokumentowania stwierdzonych nieprawidłowości i zapewnienia całkowitej zgodności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dokonanymi w sprawie ustaleniami. W niniejszej sprawie niekwestionowanym jest fakt, że właściciele obiektu budowlanego nie wykonują obowiązków mających na celu utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym, wobec czego konieczna interwencja organu nadzoru budowlanego stała się konieczna. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ I instancji objął swym zakresem stan techniczny budynku mieszkalnego położonego na działkach 302 i 303 w K., a więc cały budynek mieszkalny. Obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skierowany został do współwłaścicieli części budynku zlokalizowanej na działce nr 303. Wykazano, bowiem, że ta część budynku jest w złym stanie technicznym i wymaga niezwłocznego remontu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ odwoławczy stwierdził, że żaden obiekt budowlany z powodu złego stanu technicznego nie może stanowić zagrożenia dla ludzi czy mienia. Natomiast od współwłaścicieli zależy, czy podejmą działania w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem czy też dokonają jego rozbiórki. Pozostawienie jednak budynku do śmierci technicznej nie może być akceptowane przez organ nadzoru budowlanego, który powołany jest do czuwania nad przestrzeganiem i stosowaniem przepisów ustawy Prawo budowlane, nie będąc jednocześnie upoważniony do rozstrzygania spraw udziału w kosztach poszczególnych współwłaścicieli w wykonaniu obowiązku określonego zaskarżoną decyzją. W toczącym się postępowaniu administracyjnym organ prawidłowo nałożył obowiązek na odwołującą się i B. C. Z akt wynika bowiem, że część budynku wymagająca remontu jest współwłasnością trzech osób: L. E., B. C. i B. G., dla której Sąd Rejonowy [...] ustanowił przedstawiciela w osobie. B. C. (postanowienie z dnia 11 kwietnia 2003r. sygn. akt [...]). Organ mógł objąć odrębnym rozstrzygnięciem tylko część budynku mieszkalnego, ponieważ zlokalizowana jest na odrębnej działce a współwłaściciele części budynku zlokalizowanych na działce 302 i 303 nie są tożsami. Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, że niniejszą sprawę rozstrzyga się w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. a wydane rozstrzygnięcie na podstawie art. 66 tej ustawy w sprawie wszczętej przed dniem 11 lipca 2003 r. nie pozwala na określenie terminu wykonania obowiązku. Oznacza to, że bez rygoru natychmiastowej wykonalności decyzja podlega wykonaniu przez adresata z chwilą gdy stanie się ostateczna.

Na decyzję tą skargę wniosła L. E. zarzucając, że organy pominęły dwóch współwłaścicieli nieruchomości, a to E. K. i B. G. co wynika z Ksiąg wieczystych. Zakwestionowała także stanowisko organów, jakoby budynek został podzielony fizycznie i wobec tego nie można mówić "o części wydzielonej", jak to czynią organy. Wskazując następnie na zapisy planu wywodziła że decyzja nakazująca przeprowadzenie remontu jest krzywdząca tym bardziej, że została pozbawiona możliwości korzystania z budynku przez pozostałych współwłaścicieli. Końcowo wskazując na stan zdrowia i sytuację materialną domagała się "rozpatrzenia swoich racji w oparciu o załączone dokumenty".

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzory Budowlanego w R. wniósł o jej oddalenie podkreślając, że obowiązek utrzymania obiektu spoczywa na właścicielu lub zarządcy. W konkretnym przypadku część budynku zlokalizowana jest na działce nr 303 i ta właśnie część wymaga naprawy. Nałożony obowiązek nie stanowi nakazu wykonania remontu budynku, lecz jest nakazem wykonania zabezpieczeń umożliwiających dalsze użytkowanie sąsiedniej części obiektu. Natomiast odstąpienie od nakazu możliwe byłoby po podjęciu przez wszystkich współwłaścicieli decyzji o rozbiórce domu lub zaprzestaniu jego użytkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona

W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a. ), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżanej decyzji stanowi art.66 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie z dniem 11.07.2003r. i obowiązywała w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Wynika to z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz.718) który to przepis stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe (...). I tak, w myśl art. 66 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 10.07.2003r. "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo 3) jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia - właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości". Wskazany przepis pozostaje w bezpośrednim związku z art.61 ustawy, gdzie obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym obciąża właściciela lub zarządcę obiektu; w wypadku współwłasności, obowiązek spoczywa na wszystkich współwłaścicielach (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 1996 r. sygn. SA/Wr 2096/95, Prokuratura i Prawo - dodatek 1997/6 poz. 45). Wobec tego decyzja mająca swe oparcie w art.66 Prawa budowlanego - w przypadku współwłasności - musi być skierowana do wszystkich współwłaścicieli. Oznacza to, że obowiązek w takim przypadku może być nałożony na wszystkich współwłaścicieli łącznie względnie na zarządcę, natomiast nie można nim obciążyć tylko jednego ze współwłaścicieli nawet wówczas, gdyby tylko on ponosił winę za zaistniały stan rzeczy (tak NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 2002r. sygn. SA/Rz 77/2002 - nie publ.).

Przenosząc przestawiony stan prawny na występujący w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że o ile stan techniczny budynku uzasadniał podjęcie działań przez nadzór budowlany, o tyle nałożenie obowiązku nie wyczerpuje kręgu współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Wynika to z wypisu z księgi wieczystej Nr 17093 prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...].

Wobec tego - skoro dokumenty dotyczące stanu prawnego nieruchomości nie potwierdzają stanowiska organów odnośnie do kręgu osób (współwłaścicieli) budynku objętego nakazem z art.66 Prawa budowlanego - Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. Orzeczenie zamieszczone w punkcie II wyroku uzasadnia art. 152 ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 § 1 P.p.s.a.

Inne orzeczenia o symbolu:
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do stanu pierwotnego, opróżnienie obiektu lub jego części, wykonanie określonych robót budowlanych
Inne orzeczenia z hasłem:
Budowlane prawo
Inne orzeczenia sądu:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Inne orzeczenia ze skargą na:
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

Szukaj inne orzeczenia NSA: