Wniosek w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości zajętej pod drogę
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu dnia 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2740/13 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2740/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., wydaną w przedmiocie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W.B., prawidłowo reprezentowany, zawierając we wniesionym środku zaskarżenia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę korzyści, które skarżący mógłby czerpać z przedmiotowych działek w ramach ich gospodarczego wykorzystania. Ponadto powstać mogłyby trudne do odwrócenia skutki wynikające z konieczności przeprowadzenia kosztownych i nieodwracalnych prac dostosowawczych.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając złożony wniosek, zważył, co następuje: wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożony w niniejszej sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie.

W.B., jako uzasadnienie swojego wniosku, wskazał na możliwość utraty teoretycznych korzyści, jakie mógłby czerpać on z przedmiotowych nieruchomości, gdyby były one przedmiotem normalnego obrotu i użytkowania, a także ewentualne skutki prac dostosowujących przeprowadzonych na nieruchomościach. Przyjąć należy, że żadna z tych okoliczności nie może być uznana za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji. Czysto hipotetyczne i teoretyczne korzyści, jakie ewentualnie mógłby osiągnąć skarżący, gdyby przejęte nieruchomości pozostały w normalnym użytkowaniu nie mogą być przyjęte jako znaczna szkoda wyrządzona skarżącemu. Szkoda taka musi mieć bowiem charakter co najmniej prawdopodobny, a w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Nie można też przyjąć, że w sprawie mogą wystąpić trudne do odwrócenia skutki, które miałyby wyniknąć z "prac dostosowawczych". Przede wszystkim skarżący w żaden sposób nie wskazał, na czym prace takie miałby polegać. Z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że na przedmiotowych nieruchomościach urządzony jest parking, leżący w pasie drogi publicznej. Nie jest więc jasne, jakie prace dostosowawcze miałby w ogóle być przeprowadzane, skoro nieruchomości przejęte zostały wraz z urządzonym na nich parkingiem. Tym samym - w ocenie Sądu - brak było podstaw, aby uznać wniosek W.B. za usprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Strona 1/1