Skarga kasacyjna na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość
Uzasadnienie strona 3/9

Na powyższą decyzję Prezydent Miasta Gdańska i Gmina Miasta Gdańsk wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 22 ust. 1 specustawy w zw.

z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. nr 267, poz. 2251 z 2005 roku późniejszymi zmianami), skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne,

- prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie art. 12 ust. 5 specustawy w zw. z art. 132 ust. 5 u.g.n., skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne,

- prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 353 § 1 k.c., skutkujące błędnym wskazaniem tego samego podmiotu jako jednocześnie zobowiązanego do wypłaty odszkodowania oraz uprawnionego do otrzymania odszkodowania,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw.

z w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu przez organ drugiej instancji w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo tego, że decyzja organu pierwszej instancji jest trwale niewykonalna,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art.

7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu przez organ drugiej instancji wszystkich zarzutów wobec decyzji organu pierwszej instancji podniesionych przez skarżącego.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wydane rozstrzygnięcia są wadliwe. Zaznaczyli, że na gruncie u.g.n. nabywanie nieruchomości zostało ograniczone wyłącznie do skutków dokonywanych czynności prawnych. Natomiast w niniejszej sprawie pozyskanie nieruchomości zostało dokonane przez władcze rozstrzygniecie (decyzja administracyjna), a nie w drodze czynności prawnej. Powyższe w ocenie skarżących oznacza, że nie może być mowy o stosowaniu art. 22 ust. 1 specustawy drogowej, który dotyczy tylko nabycia w drodze czynności cywilnoprawnej. Prezydent Miasta Gdańska zakwestionował również stanowisko organów, które ustalili, że jest on zobowiązany do wypłaty odszkodowania na mocy przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu. Jego zdaniem przepis ten nie obejmuje zapłaty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, bo nie mieści się on w pojęciach "finansowanie, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i zarządzanie drogami publicznymi". Natomiast odszkodowania, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy są pojęciem węższym mieszczącym się w ramach pojęcia kosztów nabycia nieruchomości. Skarżący wskazał, że w dziale III u.g.n. znajduje się przepis art. 132 ust. 5 u.g.n., który w sposób jednoznaczny reguluje kwestię podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, wskazując, że jest nim starosta działający w imieniu Skarbu Państwa. Powyższe stanowisko odpowiada również kryteriom prokonstytucyjnej wykładni prawa. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z wymienionych w skardze dokumentów. Skarżący uważa również, że nawet gdyby uznać, iż z art. 22 ust. 1 specustawy w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu wynika, że finansowanie odszkodowań z tytułu wywłaszczeń dokonanych na potrzeby budowy dróg publicznych zlokalizowanych w miastach na prawach powiatu, jest obowiązkiem prezydentów takich miast, to nie oznacza to automatycznie, że ci prezydenci są podmiotami zobowiązanymi do wypłaty odszkodowań. Przepisy te nie posługują się pojęciem "zapłata odszkodowania" jak ma to miejsce w przypadku przepisu art. 132 ust. 5 u.g.n., ani nie wskazują podmiotów zobowiązanych do wypłaty odszkodowań. Skarżący zauważył również, że sytuacja w której ten sam podmiot ma zapłacić odszkodowanie sam dla siebie jest wątpliwa. Prowadzi to bowiem, do sytuacji w której dochodzi do konfuzji długu i wierzytelności, bowiem Prezydent Miasta Gdańska dokonuje wypłaty z budżetu Gminy Miasta Gdańska na rzecz tej Gminy Miasta Gdańska. Zdaniem skarżącego powstała sytuacja jest nieprawidłowa. Uczynienie bowiem jednego podmiotu zarówno wierzycielem jak i dłużnikiem jest sprzeczne z istotą stosunku cywilnoprawnego, który jest immanentnie związany z każdą relacją wierzyciel - dłużnik.

Strona 3/9