Skarga kasacyjna na decyzję Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej
Uzasadnienie strona 10/10

Jakkolwiek Sąd I instancji zakwestionował to wadliwe stanowisko, przyznając rację stronie skarżącej, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2000 r. przez Wojewodę Zachodniopomorskiego powinien zostać dokonany podział działki nr [...] celem wyodrębnienia dwóch działek - jednej zajętej pod pas drogowy drogi wojewódzkiej i drugiej zajętej pod pas drogowy drogi powiatowej, a następnie przejęcie na rzecz województwa zachodniopomorskiego oraz powiatu kołobrzeskiego w trybie art. 60 Przepisów wprowadzających, to jednak nie uznał, by wskazaną decyzją, Wojewoda Zachodniopomorski rażąco naruszył prawo. U podstaw takiej oceny Sądu I instancji, legła argumentacja o dopuszczalności podjętego przez wojewodę rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż prezydent miasta na prawach powiatu, jakim jest Kołobrzeg, na mocy art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jest zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Argumentacja ta jednak nie mogła stanowić argumentu za uznaniem dopuszczalności podjętego przez wojewodę rozstrzygnięcia, ponieważ kwestia sprawowania zarządu nad drogami nie może mieć wpływu na ustalenie prawa własności drogi, a ponadto okolicznością niewątpliwą w sprawie jest, iż K. nie jest miastem na prawach powiatu, co wynika z przepisu art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r., o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013, Nr 595, tj.). W świetle powyższego należało uznać, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej oceny, co do wadliwości decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2009 r., akceptując niezasadne stanowisko organu centralnego, że ww. decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego nie narusza rażąco prawa. Decyzja ta bowiem wprost naruszyła normę przepisu art. 60 ust 1 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 2 a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, skutkiem czego organ nie stwierdził nabycia przez województwo zachodniopomorskie z mocy prawa nieruchomości drogowej.

Dlatego należało podzielić zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 60 § 1 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r., o samorządzie powiatowym i art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, z przyczyn wyżej omówionych.

W świetle powyższych rozważań, zasadnymi okazały się pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, poza zarzutem naruszenia przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., co zostało już wyżej omówione.

W konsekwencji powyższego, należało zaskarżony wyrok uchylić i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, aby przeprowadził ponowną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem uwag zamieszczonych w niniejszym uzasadnieniu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Strona 10/10