Sprawa ze skargi na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej
Uzasadnienie strona 2/4

W skardze kasacyjnej od wyroku Minister Infrastruktury i Rozwoju zarzucił naruszenie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 61 § 1 i 3, art. 63 § 2 i art. 104 § 1 i 2 K.p.a., a także art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wnoszący skargę kasacyjną organ podniósł, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w dniu 5 października 2010 r. Zatem bieg 65-dniowego terminu rozpoczął się w dniu następnym po dniu złożenia wniosku, czyli w dniu 6 października 2010 r. We wniosku inwestor wskazał, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na trzech działkach ([...], [...] i [...]). Następnie w piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r. inwestor uzupełnił wniosek z dnia 4 października 2010 r. wskazując, że uległ zmianie przebieg przedmiotowej inwestycji, która będzie realizowana na działach [...] i [...]. Pismo to nie stanowiło nowego wniosku, skutkującego wszczęciem odrębnego postępowania przed Wójtem Gminy Ostróda. Inwestor dokonał modyfikacji pierwotnego wniosku z dnia 5 października 2010 r. poprzez zawężenie terenu inwestycji. To, że inwestor zmodyfikował wniosek, ograniczając teren inwestycji, nie oznacza, że wszczął nowe postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Strona, w granicach określonych prawem, może poszerzyć bądź zawęzić zakres swego żądania. Natomiast cofnięcie wniosku inicjującego postępowanie może nastąpić jedynie przez wyraźne oświadczenie o wycofaniu tego wniosku. Organ nie może samodzielnie domniemywać cofnięcia przez stronę wniosku. Przy czym nawet przyjmując, że postępowanie z pierwotnego wniosku powinno być umorzone, to także w tej sytuacji wojewoda zobowiązany był do nałożenia kary na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez wpływu na obowiązek wymierzenia kary pozostaje zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora zarówno poprzez wydanie decyzji odmownej, jak i decyzji umarzającej postępowanie.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy Ostróda wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przytoczone w podstawach kasacyjnych zarzuty sprowadzają się do tego, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, iż postępowanie w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2010 r., a nie jak ustalił Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu 6 października 2010 r. W konsekwencji takiego stanowiska przyjętego w zaskarżonym wyroku, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że nie było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ Wójt nie uchybił 65-dniowemu terminowi do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadniczy problem w tej sprawie sprowadza się zatem do tego, w którym dniu zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej, na działkach o nr [...] i [...], położonych w miejscowości L., gmina O..

Strona 2/4
Inne orzeczenia o symbolu:
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Inne orzeczenia z hasłem:
Planowanie przestrzenne
Inne orzeczenia sądu:
Naczelny Sąd Administracyjny
Inne orzeczenia ze skargą na:
Minister Infrastruktury