Sprawa ze skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy
Sentencja

Dnia 18 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 580/14 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok, postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 stycznia 2014 r., nr ... oraz postanowienie nr ... D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 marca 2012 r., znak: ... 2) zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz M. W. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie strona 1/13

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 580/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W., zw. dalej skarżącą, na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 stycznia 2014 r., nr ... w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zw. dalej Ministrem lub organem II instancji, nr ... z dnia 27 stycznia 2014 r., wydane w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2607/12, uchylającym postanowienie Ministra z dnia 7 września 2012 r., znak ..., utrzymujące w mocy postanowienie nr ... D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zw. dalej organem I instancji lub Konserwatorem Zabytków, z dnia 20 marca 2012 r., znak ..., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną po wyburzeniu istniejącego budynku na działce nr ... ..., obręb S., przy ul. S. ... we W., wydane na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.), zw. dalej u.o.z., art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zw. dalej u.p.z.p., oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zarzuty skargi koncentrują się na kwestionowaniu podstaw uznania przez organy budynku posadowionego na nieruchomości położonej we W. przy ul. S. ... za zabytek oraz uznaniu osiedla S. N., zw. dalej osiedlem, za historyczny układ urbanistyczny, który stanowił podstawę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Konserwatorem Zabytków.

Sąd argumentował, że w niniejszej sprawie przesłanki powstania obowiązku uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wskazuje art. 53 ust. 4 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 czerwca 2010 r. w związku z art. 60 ust.1 u.p.z.p. Z racji tego, że brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., obowiązujące w wyniku znowelizowania tej ustawy z dniem 5 czerwca 2010 r. na mocy art. 4 ustawy nowelizującej u.o.z., nakłada obowiązek dokonania uzgodnień projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z organami ochrony zabytków również w odniesieniu do obszarów i obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Sąd podkreślił, że nowelizacja u.o.z. wprowadziła znaczące zmiany w odniesieniu do ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 22 ust. 5 u.o.z. w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte: 1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru; 2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków; 3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Na podstawie art. 6 nowelizacji zobowiązano Generalnego Konserwatora Zabytków oraz wojewódzkich konserwatorów zabytków do założenia, w terminie 3 lat od dnia wejścia nowelizacji w życie (tj. do dnia 5 czerwca 2013 r.), odpowiednio krajowej i wojewódzkiej ewidencji zabytków. W art. 7 nowelizacji zobowiązano wojewódzkich konserwatorów zabytków do przekazania, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 5 grudnia 2010 r.), wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) i starostom wykazów zabytków, o których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b ustawy oraz wykazów zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Na podstawie art. 6 ust. 2 nowelizacji zobowiązano wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) do założenia, w terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków, o którym mowa w art. 7, gminnej ewidencji zabytków.

Strona 1/13