Skarga kasacyjna na uchwałę Rady Miejskiej w Człuchowie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń obejmującego Stare Miasto z otaczającym śródmieściem w Człuchowie 1.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Człuchów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 694/19 w sprawie ze skargi K. C. i H. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 31 maja 2016 r., nr XX.142.2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń obejmującego Stare Miasto z otaczającym śródmieściem w Człuchowie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Miejskiej Człuchów na rzecz K. C. i H. C. solidarnie kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie strona 1/6

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 694/19 po rozpoznaniu skargi K. C. i H. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 31 maja 2016 r., nr XX.142.2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń obejmującego Stare Miasto z otaczającym śródmieściem w Człuchowie, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 12 ust. 3 Karta nr 3, dotyczący działki nr [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina Miejska Człuchów, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że nastąpiło naruszenie uregulowanej w tym przepisie zasady proporcjonalności przy ograniczaniu prawa własności, podczas gdy do tego naruszenia nie doszło. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma możliwości ochrony przedmiotowego zabytku bez wprowadzenia przedmiotowych ograniczeń, bez wątpienia dobro ochrony zabytków stoi ponad interesem prywatnym, a zapewnienie ochrony walorów zabytkowych (zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy: notatką służbową ze spotkania z dnia 21 lipca 2015 r. oraz z postanowieniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. ZND.I-5150.106.2015.MK oraz z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. ZND.I.5150.7.2016.MK) nie może nastąpić w inny sposób, aniżeli przewidziane w zaskarżonym planie miejscowym. Zwrócić uwagę należy na fakt, że tak daleko idące ograniczenie wynika z opinii organu specjalistycznego w zakresie ochrony zabytków, a nie stanowi jedynie oceny podjętej przez organ stanowiący. Ponad powyższe, pomimo że jest to w istocie środek dość daleko idącego ograniczenia prawa własności, to jest on zarazem środkiem jedynym (koniecznym), który zezwoli na zachowanie zabytku jako całości. Teren fosy zamku krzyżackiego musi bowiem zostać oczyszczony z jakiejkolwiek zabudowy, przebadany archeologicznie i zagospodarowany zielenią (stanowisko Konserwatora zaakceptowane przez Radę Miejską w Człuchowie). Powyższego nie można osiągnąć w inny sposób, aniżeli poprzez rozbiórkę istniejącego budynku. Organ administracji publicznej zdaje sobie sprawę, że nakaz rozbiórki obiektu jest ograniczeniem daleko idącym, ale w niniejszej sprawie jest to jedyny środek do zapewnienia ochrony zabytku;

2) art. 3 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), dalej "u.p.z.p.'’ poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że podtrzymane w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakazy i zakazy stanowią przekroczenie tzw. władztwa planistycznego gminy, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów prowadzić powinno do wniosku, że jest możliwe wprowadzenie takich zapisów planu z uwagi na specyficzny charakter przedmiotowego miejsca. Przedmiotowa nieruchomość stanowi wnętrze fosy zachodniej Zamku Wysokiego, a jego przeznaczenie uregulowane w miejscowym planie wynika ze stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Obszar wpisany jest bowiem do rejestru zabytków wojewódzkiego konserwatora zabytków "Zespół zamku krzyżackiego wraz z parkiem, fosami, starymi murami kamiennymi" - decyzja nr 89 z dnia 25 maja 1955 r. poz. Rej. A-54, oraz w obszarze pełnej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej "Wl". Trudno więc w tym przypadku mówić o jakichkolwiek nakazach i zakazach narzuconych przez gminę, która powiela jedynie oficjalne stanowisko wyrażone przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nie można zatem w żadnej mierze konstatować o przekroczeniu władztwa planistycznego, a jedynie o uzasadnionej ochronie zabytków, tj. wartości stanowiącej interes publiczny, dobro ogółu, będące ponad dobrem indywidualnym;

Strona 1/6