Skarga kasacyjna na uchwałę Rady Miejskiej w Człuchowie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługi, komunikację i zieleń obejmującego Stare Miasto z otaczającym śródmieściem w Człuchowie 1.
Uzasadnienie strona 6/6

Ponadto, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że organ gminy nie wykazał, aby przyjęte w odniesieniu do działki nr [...] rozwiązania planistyczne ograniczające prawo własności skarżących poprzez wykluczenie jakiekolwiek zabudowy i nakaz wyburzenia istniejącej, były niezbędne dla realizacji celów ochrony zabytków.

Należy zauważyć, że skarżący wraz z uwagami do projektu planu z dnia 4 maja 2016 r. przedłożyli stanowisko Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku, Delegatura w Słupsku zawarte w piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r. dotyczące zagospodarowania działki nr [...] w Człuchowie, w którym organ ten stwierdził, że "po analizie istniejącej zabudowy dopuszcza się pozostawienie na terenie działki nr [...] budynku znajdującego się w pierzei ulicy [...]. Biorąc pod uwagę, że budynek ten powstał z końcem XIX w. lub na przełomie XIX i XX w., stanowi on historyczne przekształcenie zabudowy miasta Człuchów. W związku z powyższym i dla utrzymania historycznych nawarstwień można uznać, że budynek ten mógłby być zachowany pod warunkiem zachowania jego bryły i formy (pkt 2). W związku z treścią pkt 2 dopuszcza się wygrodzenie działki ogrodzeniem stanowiącym neutralną i całkowicie przezierną przegrodę (pkt 3). Przewidziana funkcja w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] to teren zieleni parkowej, w związku z możliwością pozostawienia budynku od strony ulicy [...] dopuszcza się wprowadzenie innej funkcji, teren działki należy traktować jako teren zieleni parkowej z możliwością zagospodarowania w postaci naturalnie utwardzonych ścieżek (pkt 4)". Jednocześnie Konserwator zaznaczył, że w ostatnim czasie został uzgodniony projekt planu miejscowego, który nie uwzględniał powyższych możliwości.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wyrażone po uzgodnieniu przez ten organ projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Gmina winna była zweryfikować potrzebę wprowadzenia do planu zakazu zabudowy na działce skarżących. Nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie Gminy, że stanowisko Konserwatora Zabytków zawarte w piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r. nie było związane z procedurą planistyczną i nie może wywoływać żadnych skutków prawnych w przeprowadzonej procedurze planistycznej. Stanowisko to zostało dołączone do uwag złożonych w procedurze planistycznej i zawierało istotne ustalenia z punktu widzenia wprowadzonych regulacji planu dotyczących zakazu zabudowy na działce skarżących. Na tym etapie procedury planistycznej Gmina mogła uwzględnić uwagi skarżących i wprowadzić stosowne zmiany do projektu planu miejscowego, a następnie w tym zakresie ponowić uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, stosownie do art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Takie działanie umożliwiłoby weryfikację przedstawionego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stanowiska w kwestii dopuszczalności pozostawienia na terenie działki nr [...] budynku znajdującego się w pierzei ulicy [...] oraz wprowadzenia innej funkcji terenu współistniejącej z funkcją zieleni parkowej. Tymczasem Gmina nie podjęła żadnych kroków celem aktualizacji projektowanych rozwiązań planistycznych dla działki nr [...] w związku ze zmianą stanowiska Konserwatora Zabytków. Uchwalając plan miejscowy Gmina miała obowiązek wyważenia interesów: prywatnego i publicznego, tak aby uzasadnione było przekonanie, że wprowadzenie ograniczeń wykonywania prawa własności było uzasadnione interesem publicznym wynikającym z konieczności ochrony zabytków. W niniejszej sprawie, uwzględniając zmianę stanowiska Konserwatora Zabytków, brak było podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej kasacyjnie Gminy, że interes publiczny przemawia za wprowadzeniem zakazu zabudowy na działce skarżących. Ograniczenie prawa własności skarżących wobec braku wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego stanowiło zatem nadużycie władztwa planistycznego gminy i naruszenie zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że kontrolowane postanowienia planu odnoszące się do działki skarżących nr [...] wprowadzono z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadniało stwierdzenie ich nieważności.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, orzeczenia.nsa.gov.pl) w wysokości 240 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Strona 6/6